دیوان اشعار - غزلیات

اگر کمترین نشانه یا نسیمی از عطر گیسوی تو به جان من برسد، من با امید به وصال تو، به چنان شور و حالی می‌رسم که گویی عمری جاودان و حیاتی ابدی یافته‌ام.

عاشقانِ پاک‌باخته که همه هستی خود را در راه تو نثار کرده‌اند، به دنبال تو سرگردان گشته‌اند؛ حال تصور کن اگر اندک بویی از عطر گیسوی تو در تمام جهان بپراکند، چه شوری میانِ همگان به پا خواهد شد.

هنگامی که تو رایحه گیسوی مشکین و معطر خود را به میان جانِ عاشق می‌فرستی، دل و جان انسان از شدت حیرت و شگفتیِ این حضور، از خود بیخود شده و در آستانه فنا قرار می‌گیرد.

اگر تنها پرتویی از چهره زیبا و نورانی تو بر جهانیان تابیده شود، تمام آفریدگان تا روز رستاخیز در حیرت و شگفتیِ این جمالِ مطلق محو و سرگشته باقی خواهند ماند.

بسیار شگفت‌انگیز است که چگونه راز عشق تو در هر دو عالم (دنیا و آخرت) پر شده و جاری است، با اینکه تو همچنان آن حقیقت را از دیدگانِ ظاهربین پنهان می‌داری.

جای تعجب نیست که عطار به اشعار و سخنانِ خویش افتخار کند؛ چرا که این جواهراتِ کلامی و سخنانِ نابی که از دلِ او بر زبانش جاری می‌شود، الهام‌بخشِ آن تو بوده‌ای.