دیوان اشعار - غزلیات

عشق همانند اقیانوسی بی‌کران و سهمگین است و عقل در برابر آن، تنها تماشاگری است که در ساحل امن ایستاده و جرات نمی‌کند وارد این دریای پرمخاطره شود، چرا که کارِ عقل تنها نظاره کردن است، نه غوطه‌ور شدن در عمق معنا.

اگر عقل، راهنمای شایسته و توانایی بود، نباید اجازه می‌داد که انسان از این دریای عشق دور بماند و در ساحلِ امنِ بی‌خبری باقی بماند.

در آن لحظه که عشق به جان و دل آدمی وارد می‌شود، عقل در برابر آن همچون فردی بیگانه و گنگ می‌ماند که زبانِ عشق را نمی‌فهمد و در مقابلِ عظمتِ بی‌نهایتش، همچون کودکی شیرخوار، بی‌تجربه و ناتوان است.

کسانی که به حقیقتِ پرده‌ی هستی و جهانِ رازآلودِ عشق راه می‌یابند، وجودِ مادی و منیّت خود را از دست می‌دهند و به مقام فنا می‌رسند.

تو پیوسته در پی تدبیر و چاره‌جویی هستی تا رازِ نهفته‌ی عشق را کشف کنی، اما حقیقتِ عشق با این ترفندها بر تو آشکار نخواهد شد.

حتی اگر صد هزار سال در این مسیر سخت گام برداری، تا زمانی که منیّت و خودبینی در وجود تو باقی است، هرگز راهی به سوی حقیقت پیدا نخواهی کرد.

تو که طعمِ دردهای عاشقانه را نچشیده‌ای، هرگز عمق و حقیقت آن را نمی‌فهمی؛ باید ضربه‌ی تیزِ عشق بر دلت بنشیند تا عمقِ درد و معنای آن بر تو معلوم شود.

عاشقان حقیقی چنان کمیاب‌اند که گویی در هر هزار سال، تنها یک ستاره از آسمانِ عشق به قلبِ کسی می‌تابد و او را به مقامِ عاشقی می‌رساند.

ای عطار، اگر از دلبستگی‌های این جهان و جهانِ دیگر دل بکنی و پیاده شوی، آنگاه در هر دو عالم، کسی به اندازه تو بلندمرتبه و سواره نخواهد بود.