دیوان اشعار - غزلیات

ای که در شور و هیاهوی عشق، سرگشته و حیران شده‌ای، چرا در حالی که در آغازِ راهی طولانی هستی، همچنان در خواب غفلت مانده و حرکت نمی‌کنی؟

ای دلِ ناآگاه، بدان که آن محبوبِ ازلی مشتاقِ دیدارِ توست؛ دریغا که تو حتی نمی‌دانی از چه حقیقتِ بزرگی دور مانده و با چه کسی پیوندت گسسته است.

رهروانِ راستین، همگی پیش تاختند و به مقصد رسیدند؛ چون در این راه کسی باقی نمانده و همه پیش رفته‌اند، تو به دنبالِ چه کسی مانده‌ای و چرا عقب افتاده‌ای؟

اگر گمان می‌کنی با صبر و قرار می‌توان به وصال رسید، سخت در اشتباهی؛ وفاداریِ راستین در نثار کردنِ جان و دل است، اگر ادعای عشق داری باید از خود بگذری.

تو در خوابِ ناآگاهی فرو رفته‌ای و نمی‌دانی که دلبستگی به «هستیِ خود» و خودبینی، چگونه تو را در بندِ بلا و گرفتاری گرفتار کرده است.

هستی و خودخواهیِ تو، بندی بر پای توست؛ پس نیستی و فروتنی را انتخاب کن، چرا که تا زمانی که به «منِ» خود چسبیده‌ای، نمی‌توانی به بقایِ ابدیِ حق برسی.

دیشب حقیقتِ عشق، همچون پادشاهی با عظمت به جانم وارد شد و گفت: ما فقط طالبِ درد و سوزِ تو هستیم، چرا که تو هنوز در مرتبه فقر و گداییِ معنوی باقی مانده‌ای.

عافیت‌طلبی و امنیتِ دنیوی با عشقِ الهی در یک جا جمع نمی‌شوند؛ اگر ادعایِ همراهی با ما را داری، پس از دلبستگی به خود و منافعِ شخصی دست بشوی.

ای دلِ عطار، برخیز و از انانیت و خودبینی دست بردار و نیستی را برگزین، زیرا که این «هستیِ» خودت بوده که تو را سرگشته و بی‌قرار کرده است.