دیوان اشعار - غزلیات

ای دل، از آنجایی که قرار نیست هیچ‌کس در این جهان همیشگی بماند، تو نیز نخواهی ماند؛ پس اگر خواهان درک حقایق و معانی راستین هستی، گام در راه طلب بگذار.

حتی اگر فرض کنیم تو در ظریف‌ترین و کوچک‌ترین امور (مویی) صد هزار علم و دانش آموخته باشی، وقتی مرگ سایه خود را بر سرت می‌افکند، همان دانشِ ناچیز نیز به کار نمی‌آید و دیگر هیچ نمی‌دانی.

چون آرزوهایت برآورده نمی‌شود، در برابر این ناکامی صبوری پیشه کن؛ چرا که در حصارِ این دنیای فانی که زندانِ ناکامی‌هاست، هرگز طعمِ کامیابیِ حقیقی را نخواهی چشید.

باید برای چیزی زندگی کنی که از قیدِ این جهانِ فانی رها باشد، تا زمانی که از این دنیا کوچ کردی، به واسطه آن حقیقتِ والا، همچنان زنده بمانی.

ای انسان غافل، اگر همچنان دلبسته به این دنیای مادی بمانی، در جهانِ پس از مرگ همچون مرده‌ای خواهی بود و هرگز به حیاتِ جاویدان دست نخواهی یافت.

اگر دلبستگی‌های دنیوی و اخروی (که همچون بال و پر مانع پرواز هستند) را از خود دور کنی، از عالم غیب ندایی به تو می‌رسد که تو همان چیزی هستی که در جستجوی آن بودی.

آری، هر لحظه از سوی پروردگار پیامی به تو می‌رسد که ای محرمِ اسرار، چون تو از جنسِ ذاتِ خدای زنده‌ی فناناپذیر هستی، چرا حقیقتِ خویش را در خودت باز نمی‌خوانی؟

وقتی از این ندا آگاه شدی، جانت به یقین می‌رسد که تو پادشاهِ روشن‌گرِ جهان و فرمانروای مطلقِ قلمروِ وجودِ خویش هستی.

درود بر عطار که چون از دریای بی‌کرانِ معانی مدد می‌گیرد، قادر است هر لحظه دردهای حکمت و دانش را بر دیگران بپاشد.