دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که جلوه‌گرِ تمام عالم هستی، زیبایی تو همچون طاووسی است که هر چشمی را خیره می‌کند؛ سبزیِ خطِ عارض و تیرگیِ خالِ صورتت، توصیف‌گرِ رخسارِ بی‌نظیر توست.

آن ماهِ کاملی که خورشید در برابرش به تاریکی و رنگ‌باختگی می‌افتد، اکنون از حسادتِ به زیباییِ هلالِ ابروی تو، بیمار و نزار شده و در رنجِ سختی گرفتار است.

تو چنان شکوهی داری که صد پهلوانِ بزرگ همچون رستم، در برابرِ بال‌های حمایت‌گر و زیباییِ تو، همچون کودکی یک‌روزه کوچک و ضعیف به نظر می‌رسند و تحت تربیت و تأثیر تو هستند.

به همین دلیل است که خورشید خود را از میان هر دریچه و روزنه‌ای به درون می‌اندازد، شاید که بتواند ذره‌ای از وصال و دیدار تو را به دست آورد.

اگرچه ماه، شب و روز با تمام سرعت (دواسبه) در حرکت است، اما باز هم نمی‌تواند به زیباییِ چهره خورشیدگونه‌ی تو برسد و در برابر آن کم می‌آورد.

با خود گفتم که از خیال و یاد تو، شبی رنگ‌وبویی (حیاتی) گرفتم، اما حقیقت این بود که آن خیالِ تو نیز همچون برق، در یک لحظه آمد و رفت و ناپایدار بود.

به من گفتی که اگر بخواهم، می‌توانم در دوری از تو صبر کنم؛ اما این سخنِ تو غیرممکن و محال است و با گفتنِ چنین حرفی، عملاً حکم به کشتنِ من دادی.

عطار اگرچه در وصف‌گویی به مرحله کمال رسیده است، اما در برابرِ توصیف کمال و زیباییِ بی‌نهایتِ تو، زبانش بند آمده و گنگ و ناتوان شده است.