دیوان اشعار - غزلیات

از وقتی زلفِ فریبندۀ تو نمایان شد، آشوب و غوغایی در جهان به پا گشت؛ آن نگاهِ نازآلود و کشندۀ تو، دل‌های بسیاری را به بند کشیده و به خون نشانده است.

ای کسی که زلفانت با نیرنگ و فریب، مرا از خود بی‌خود کرده‌اید؛ چشمانِ رنگ‌آمیز و فریبای تو چنان تأثیری بر من گذاشته که چشمانم پیوسته چشمه‌وار اشکِ خونین می‌بارند.

در راهِ عشقِ تو، از تمامِ سرکشان و مدعیانِ قدرت نه نامی مانده و نه نشانی؛ در حالی که همه از بین رفته‌اند، همچنان این کشاکش و خون‌ریزیِ نگاهِ تو ادامه دارد.

ای معشوق که زیبایی‌ات چون شمعِ چگل می‌درخشد، در نبودِ تو دیوانگی بر من مسجل شده است؛ دردِ دوریِ تو و سخت‌گیری‌هایت از حد و اندازه‌ام گذشته است.

کسانی که مردانِ راهِ حقیقت‌اند، از اشتیاقِ رسیدن به تو جان می‌بازند؛ حتی بزرگان و قدرتمندان که چون شیرند، در برابرِ قدرتِ دست‌آویز و تسلطِ تو سر به فرمان می‌گذارند.

به شوقِ رویِ ماهِ تو، کسانی که در درگاهت مغرورانه ایستاده بودند، اکنون چون مرغِ نیم‌بِسمِلی که در حالِ جان دادن است، در راهِ تو پرپر می‌زنند و از زیباییِ نوپیدای صورتت سرمست‌اند.

ای معشوق که دلم را از من گرفته‌ای، در دوری از چهره‌ات چنان درمانده‌ام که پاهایم در گِل فرورفته و راهِ پیش و پس ندارم؛ عطار از چشمانِ شورانگیزت آشفته‌حال و شیدا شده است.