دیوان اشعار - غزلیات

اگر بخواهم غمِ بی‌پایانی که در درونم رشد کرده است را برای تو بازگو کنم، حتی تو نیز با شنیدنِ این همه رنج که قلبِ مرا به خون کشیده است، اندوهگین می‌شوی و دلت می‌شکند.

به این دلیل که حال و روزِ من نیز مانند زلفِ پریشانِ تو، تاریک، آشفته و درهم‌ریخته است، تنها تو هستی که می‌توانی احوالِ دگرگون و ناآرامِ مرا درک کنی.

من آن‌قدر در برابر تو فروتن شده‌ام که همچون خاک زیر پا درآمده‌ام، تا زمانی که تو از اینجا می‌گذری، پیکرِ مرا که مانند خاکِ بیابان پراکنده شده، ببینی.

بیم آن دارم که ذراتِ جهان از گرمایِ آتشی که از سینه‌ی سوزانِ من برخاسته و تا آسمان‌ها زبانه کشیده است، یک‌سره بسوزند و نابود شوند.

دیروز از تو پرسیدم ای جانِ من، نوکِ زلفِ تو چیست؟ تو پاسخ دادی که این دامِ من است که برای تو ای مرغِ همایون و سعادتمندِ من پهن شده است.

از تو پرسیدم ای لیلیِ من، تو چه کسی هستی؟ پاسخ دادی که من همان معشوقِ تو هستم، ای عاشقی که در راهِ عشقِ من مجنون و دیوانه شده‌ای.

به تو گفتم که دهانِ کوچکِ تو مانند حرفِ 'الف' هیچ است و دیده نمی‌شود؛ تو خندیدی و گفتی به زلفِ تاب‌خورده‌ی من که شبیه حرفِ 'نون' است نگاه کن.

آن روز هرگز نباید فرا برسد که با این چشمانم ببینم که زیباییِ تو (که آن را به هندو بچه تشبیه کرده) به شکلی غافلگیرانه و ناگهانی به قلبِ من شبیخون زده و آن را ربوده است.

ای معشوق، تو را به خدا قسم که بر این دلم رحم کن و آن را دریاب، زیرا این دلم که به شدت شیفته و مفتونِ تو شده، تو را برای عشق ورزیدن انتخاب کرده است.

ای معشوق، چرا قلبِ عطار را می‌شکنی و او را خون‌جگر می‌کنی؟ تو هرگز کسی را با این طبعِ سخن‌پرور و کلامِ موزون و هماهنگِ من پیدا نخواهی کرد.