دیوان اشعار - غزلیات

لبان سرخ و زیبای تو بر دلِ گداخته و پردرد من نشانی از داغ نهاد و زلفان پریشانت، هرچه توبه و پیمانِ پرهیزگاری که بسته بودم، یک‌جا شکست و بر باد داد.

بدون حضور تو، جان و دلم از زندگی بیزار شده است؛ در حقیقت، تو همان جان و دلِ منی که در کالبد من جریان داری، ای همه هستی من.

اشک‌های من که همچون مروارید گران‌بها بودند، چنان دیدگانم را پر کردند که راهِ نگاه کردن به چهره‌ات را بر من بستند؛ یعنی از شدتِ گریه، نمی‌توانم تو را به درستی ببینم.

تمامِ رازهای عشقِ تو را که دلم در گوشه‌ای پنهان کرده بود و از همه جهانیان پوشیده می‌داشت، اشک‌های درخشانِ من بر چهره‌ی زرد و رنگ‌پریده‌ام آشکار کردند و همه چیز را لو دادند.

دلِ درمانده‌ام از خونِ جگر پر شد؛ پس خودت برایش تدبیری بیندیش و چاره‌سازِ آن باش، چرا که تنها تو می‌دانی چه بر سرِ این دلِ سوخته و بریانِ من آمده است.

اگر تو دستم را نگیری، کارِ من از دست رفته است و نابود می‌شوم، زیرا این وادیِ دوری و هجران که در آن گرفتار شده‌ام، هیچ پایانی ندارد و من در آن گم شده‌ام.

از روی لطف و بزرگواری، گوشه‌چشمی به من بینداز تا شاید این دلِ بیچاره و سرگردان به آرامش برسد و این مسیرِ طولانی و طاقت‌فرسایِ هجران به مقصد برسد.

دلِ عاشقِ تو در انتظارِ یک نگاهِ محبت‌آمیز از جانب توست، تا با آن نگاه، تمامِ آرزوهای دنیوی و اخروی من برآورده شود و نیازی دیگر باقی نماند.

دلِ عطار را همواره برای خودت سوزان و مشتاق نگاه دار و اجازه نده سرد شود؛ زیرا گرمی و سوزِ عشقِ من چنان است که حتی دلِ سنگ را نیز به آتش می‌کشد.