دیوان اشعار - غزلیات

یادآوریِ تو، اصلی‌ترین و مهم‌ترینِ کارِ خردمندان و عارفانِ راهِ حقیقت است؛ حتی کسانی که زبان به سخن نمی‌گشایند (موجوداتِ خاموشِ عالم)، با زبانِ حال، تو را تسبیح می‌گویند.

عاشقانِ حقیقیِ تو، در عشق‌ورزی چنان دقیق هستند که هر لحظه، خود را موردِ نقد و بازخواست قرار می‌دهند تا مبادا در عشقِ تو کوتاهی کرده باشند.

عاشقان چنان از استشمامِ بویِ خوشِ وصالِ تو مست و سرگشته شده‌اند که گویی تا روزِ رستاخیز از این حالتِ شوریدگی و بی‌خودی بیرون نخواهند آمد.

هر لحظه هزاران عاشقِ از خود بی‌خود شده، در مسیرِ رسیدن به تو با شادی و شور، تمامِ تعلقاتِ دنیوی و حتی جانِ خود را فدا می‌کنند و پیش می‌روند.

زلفِ تو (که نمادِ پیچیدگیِ جمالِ الهی است) دلهای بی‌شماری را اسیر کرده است و تو مانندِ پاسبانان، بر این دل‌هایِ گرفتار مراقبت می‌کنی.

بر لبانِ شیرینِ تو، نگهبانانی گماشته شده است که به تیرِ مژگانت مسلح‌اند تا کسی به آسانی به این قندِ شیرین (لعلِ لبِ تو) دسترسی نداشته باشد.

از بس که دلم به دنبالِ نشان و اثری از تو گشت، در نهایت در این راه گم شد و حتی نشانه‌هایی که می‌توانست راهنمایِ او باشد نیز ناپدید گشت و به حیرتِ مطلق رسید.

جانِ انسان چیست که در برابرِ شکوهِ جمالِ تو به خون ننشیند (و شهیدِ عشق نشود)؟ در برابرِ زیباییِ تو، سوختن و فدا شدنِ جان، امری طبیعی است.

ای معشوق، عطارِ شکسته‌دل و ناتوان را از میانِ گروهِ بدگمانان و کسانی که در تردیدِ ایمان مانده‌اند، بیرون ببر و به سویِ خود فراخوان.