دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوبِ من که از جانِ خودِ من به من نزدیک‌تری، در این جهانِ خاکی کجا تو را جستجو کنم؟ تو خودِ جانِ منی و من چگونه می‌توانم چیزی را که در عمقِ وجودم هست، در بیرون پیدا کنم؟

از آنجا که هیچ نام و نشان و توصیفِ خاصی از تو ندارم، چگونه می‌توانم تویی را که فراتر از هرگونه نام و نشانی هستی، پیدا کنم؟

چون جهانِ مادی و هر آنچه در آن است، همچون پرده‌ای ضخیم میان من و تو فاصله انداخته است، چگونه می‌توانم تو را در این محیطِ محدودِ زمانی و مکانی بیابم؟

چون ذاتِ تو نه در پنهانی مطلق است که دست‌نیافتنی باشی و نه در آشکاری مطلق که با چشمِ سر دیده شوی (بلکه ورایِ این دوگانگی هستی)، در این وضعیتِ متناقض کجا باید تو را بیابم؟

هستیِ تو همچون آسمان، رها و سبک‌بار است، اما من در این کالبد و تعلقاتِ سنگینِ دنیوی اسیرم؛ چگونه می‌توانم در این بندهایِ سنگین، تو را که لطیفی، جستجو کنم؟

تو همچون تیری از دستم رها شدی و به سرعت گذشتی، و من همچون کمانی (که تیر را رها کرده و تنها و بی‌حاصل مانده) بر جای مانده‌ام؛ در این تنهایی و دوری، تو را کجا بیابم؟

از آنجا که یقین دارم تو دست‌نیافتنی هستی و به کسی نمی‌رسی، پس من با چه امیدی و در چه گمانی باید به دنبالت بگردم؟

تو پشتِ پرده‌یِ غیب پنهان شدی و سکوت پیشه کردی، و من در این سو با فریاد و شیون تو را می‌طلبم؛ چگونه می‌توانم در این حال، تو را بیابم؟

تو به من گفتی که مرا در میانِ جانت جستجو کن، اما جانِ آدمی چیزی نیست که با چشم دیده شود و عیان باشد؛ پس چگونه تو را در آن بجویم؟

هستیِ خودخواهانه و منیتِ من، همچون کوهی بزرگ در میانِ ما فاصله انداخته است؛ در این وضع که کوهی از خودبینی میانِ ماست، تو را کجا بجویم؟

وقتی جانِ «فرید» (شاعر) در تو محو و فانی شده است، دلی که در تپش و اضطراب است را چگونه به دنبالِ تو بفرستم؟

تو گفتی هرگاه گم شدی و از خود بیخود شدی، مرا پیدا خواهی کرد؛ اما وقتی من در مسیرِ عشقِ تو گم شده‌ام و هستی‌ام را از دست داده‌ام، چگونه می‌توانم به دنبالِ تو بگردم؟