دیوان اشعار - غزلیات

از آنجا که ما از وجودِ خویش و تعلقاتِ دنیوی خالی شده‌ایم، از گزندِ خودِ نفسانی خود در امانیم و از دوستی و دشمنی (تولا و تبرا) نیز رها گشته‌ایم.

ما نسبت به فخرفروشی و غرور، همانند آسمان بی‌اعتنا و فارغ هستیم و از تغییر و تحولاتِ روزگار، همچون دریا که آرامشِ باطنش با تلاطمِ سطحی دگرگون نمی‌شود، در امنیت هستیم.

چون از تمامِ مراتبِ عالی و دانیِ دنیا عبور کرده‌ایم، دیگر نه پستیِ جایگاه ما را تحقیر می‌کند و نه بلندیِ آن ما را فریب می‌دهد.

از آنجایی که ما خود را نه در بندِ نادانی می‌بینیم و نه در بندِ ادعای دانایی، بنابراین از داوری‌های نابجایِ نادانان و توقعاتِ بیهوده دانایان، آسوده‌ایم.

چون زبانِ خود را از گفتنِ خوبی‌ها و بدی‌ها بازداشته‌ایم، دیگر نه از شنیدنِ ستایشِ گویندگان خرسند می‌شویم و نه از شنیدنِ بدگوییِ دیگران آزرده می‌گردیم.

از آنجا که سرنوشت و جایگاهِ نهایی ما از گذشته‌های دور رقم خورده است، ناگزیر از اضطرابِ حال و دلهره‌یِ آینده رها هستیم.

چه نام و نشانِ ما در سراسرِ گیتی به نیکی یاد شود و چه ناشناخته بمانیم، برای ما تفاوتی ندارد و از هر دو حالت در امنیت و آرامشیم.

ما در تمامِ اوقات، بدون آنکه در جستجوی راهِ مشخصی باشیم، در راهِ حقیقت هستیم؛ زیرا امنیتِ خود را دقیقاً در همین رها کردنِِ امنیتِ دنیوی و ناایمنیِ وجودِ خویش یافته‌ایم.

زمانی که اسرارِ عرفانیِ «عطار» راهنمایِ مسیرِ ما شد، از وسوسه‌هایِ تخت و تاجِ پادشاهی و هیاهویِ آرزوهایِ دنیوی در امان ماندیم.