دیوان اشعار - غزلیات

زمانِ آن فرا رسیده که ما آن محبوبِ دل‌انگیز را به حریمِ قلبمان دعوت کنیم و برای سپاسگزاری از این فیض، جانِ خویش را در پیشگاهِ او نثار کنیم.

هنگامی که او از راه می‌رسد، ما با تمامِ وجود چشم‌انتظارش می‌مانیم و بر خاکی که قدم بر آن نهاده است، چنان اشکِ خونین می‌ریزیم که گویی چشمانمان در حالِ گریستن است.

هر آنچه در طی صد سال عمر گرد آورده‌ایم، اکنون چنانچه همه دارایی‌مان، حتی جانمان باشد، در راهِ رسیدن به او فدا می‌کنیم.

اگر خوراکی برای پذیرایی از او نداریم، اصلاً نگران نیستیم؛ چرا که شعله‌ای از درونِ جان برمی‌افروزیم و جانِ خویش را همچون کبابی برای او آماده می‌کنیم.

شمعِ مجلسِ ما از سوزِ دل روشن می‌شود و اشکِ چشمانمان نقلِ مجلسی است که برای او فراهم کرده‌ایم؛ و اگر قرار باشد عشقی در میان باشد، جامِ آن، جانِ ماست.

آن‌چنان از جامِ جان در محضرِ جمالِ دوست می‌نوشیم که گرمی و تندیِ این شرابِ عشق، خردِ آدمی را تا آخرین حدِ خود، سرگردان و حیرت‌زده می‌کند.

با پای‌کوبی و دست‌افشانی و در حالی که از مستیِ عشق بی‌خویشتن شده‌ایم، هیاهو به پا می‌کنیم و پی‌درپی چرخ می‌زنیم و سماع می‌کنیم.

با هر نفسی که عطرِ حضورِ او را با خود دارد، عمری دوباره می‌یابیم و با هر نگاهِ او، شادی و نشاطی نو و متفاوت در جانمان شکوفه می‌زند.

اگر در آن شبِ خلوت با معشوق، فرصتی برای دیدارِ دم‌صبحی نصیبمان شود، آن‌چنان در عشق می‌سوزیم که طلوعِ صبح را با خونِ دل تا روزِ قیامت به انتظار وامی‌داریم.

در آن حالِ خلوتِ با محبوب، آن‌چنان حضوری است که جایی برای دیگری نیست؛ اگر ماه یا حتی آسمان بخواهند وارد شوند، ماه را از در می‌رانیم و آسمان را به دربانی می‌گماریم.

هیچ‌کس نتوانست در محضرِ او بنشیند مگر آنکه از خود فانی شده باشد؛ اگر ذره‌ای از خودِ ما باقی بماند، باید تاوانِ آن را با فنایِ کامل بدهیم.

وقتی همه همنشینان از مستی و خودپرستی رها می‌شوند، ما چنان حالتی به آن‌ها می‌دهیم که همه در عینِ بی‌خویشتنی، بر وضعیتِ خود می‌گریند.

وقتی به کمالِ نیستی برسیم، نه منیت و نه حتی نشانه‌های ظاهری (خرقه) باقی نمی‌ماند؛ پس هم خرقه را از تن می‌کنیم و هم منیت را از میان برمی‌داریم تا کار آسان شود.

اگر عطار به چنین لحظه‌ای از وصال دست یابد، با آن دردِ عشق، تمامیِ دردمندانِ عالم را مداوا خواهد کرد.