دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی برخیز تا وسایل و اسباب خود را به سوی باده‌کده ببریم و حتی کسانی را که توبه کرده و از می کناره گرفته‌اند، با وعده‌ی چند جرعه شراب، دوباره به جمع باده‌نوشان بازگردانیم.

زاهد گوشه‌گیری را که از خلق گریزان است، با یک کوزه از ته‌مانده‌ی شراب، چنان آشفته و مست می‌سازیم که تلوتلوخوران از خانه بیرون آمده و به میان مردم و بازار کشانده شود.

اگر خواهان آن هستی که دلی پاک داشته باشی و به مقام حقیقی صوفی برسی، برخیز تا در پیشگاه پیرانِ مغان (راهنمایانِ این راه)، رنجِ خماری و دردِ عشق را تحمل کنیم.

هرکس که در پیمودنِ راهِ ایمان و اسلام، قدمی استوار ندارد و ایمانش سست است، ما او را با یک جرعه از شرابِ عشق، به سادگی به صفِ کافران و بدنامانِ طریق عشق می‌کشیم.

هرکسی که ادعای «اناالحق» (خدای‌گونه‌گی) می‌کند و به حقیقتِ مطلق می‌رسد، ما وجود و خودخواهیِ او را به پای دارِ فنا می‌کشانیم و از میان برمی‌داریم.

تا کی باید زنارِ کفر را زیر خرقه تظاهر پنهان کنیم؟ آیا وقت آن نرسیده است که این خطِ نفاق را بشکنیم و صادقانه و آشکارا به آنچه در دل داریم عمل کنیم؟

دنیای مادی و دینِ الهی با هم جمع نمی‌شوند و هیچ‌کس نمی‌تواند هر دو را با هم داشته باشد؛ اگر کسی چنین ادعایی کند، با سخنِ کوبنده و انکارِ صریح، پاسخ او را می‌دهیم.

اگر به دنبال دین و حقیقت هستی، از فکر و خیال دنیا دل بکن؛ چرا که بهره‌ای از دین نخواهیم یافت مگر آنکه رنج و بارِ سنگینِ آن را به جان بخریم.

اگر طمع داریم که از این شاخسارِ گل، به وصلِ معشوق برسیم، باید در این راه، رنجِ عشق را مانند «عطار» بر دوش بکشیم و تحمل کنیم.