دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که دهانت همچون صندوقچه‌ای است که لب‌های لعل‌فام و گوهرهای بی‌نظیرت را در خود جای داده است؛ چهره‌ی درخشان تو همچون لوحی نقره‌فام است که بدون نیاز به هیچ قلمِ نقاشی، خطوطی زیبا بر آن نقش بسته است.

روح من همواره در پیچ و خم زلف تو سرگردان و مبهوت است و خرد و عقل من، با اشتیاق و چابکی کمر به خدمت بسته و در کوی تو اقامت گزیده است.

از آن لحظه که چشمانم به چهره‌ی بی‌نظیر تو افتاد که همچون دُرّی یکتا و کمیاب است، چشمه‌ی چشمانم از اشک پر شد و در دریایی از مرواریدهای اشک غرق گردید.

مملکت زلفِ تو به اندازه‌ی قلمرو پادشاهی جمشید، پرشکوه و تسخیرکننده است؛ چرا که پیچ و تاب موهای تو به شکل حروف 'جیم' و 'میم' است که اشاره به زیبایی و انحنای زلف دارد.

هنگامی که نسیم، زلفِ پریشانِ تو را به بازی می‌گیرد و آشفته می‌سازد، جایگاه این حروف نیز در هم می‌ریزد و حرفِ 'جیم' در 'میم' و 'میم' در 'جیم' در می‌آمیزد.

من که از بختِ بد و فقرِ عشق، همچون گلیمی تیره و کهنه هستم، رشته‌ی صبرم را بیش از این مگسل. تا کی می‌خواهی کارِ عشق را پنهانی و در خفا انجام دهی؟

لب‌هایِ سرخ و لعل‌فام تو، دل را از عطار ربود؛ به‌گونه‌ای که دلِ او نیز اکنون همچون لب‌هایِ تو که از وسط شکاف دارد، دو نیم شده و داغدار مانده است.