دیوان اشعار - غزلیات

ما از تمامیِ جایگاه‌های معنویِ ظاهری و ادعایِ داشتنِ قدرت‌های خارق‌العاده (کرامات) دست کشیدیم و در میخانه‌ی عرفانی (جایگاهِ عاشقانِ حقیقی)، مسیرِ فروتنی و بی‌اعتباریِ دنیوی را برگزیدیم.

پشت سرِ رندان و عاشقانِ وارسته حرکت کردم و از سخنانِ بیهوده و ادعاهایِ گزاف و عوام‌فریبانه که عادتِ پیشینِ من بود، دوری گزیدم.

زمانی که تمامِ رفتار و گفتارمان با ریاکاری و تظاهر همراه بود، گذشت؛ اکنون از این ریاکاری کاسته‌ایم و دیگر در بندِ جلبِ توجه و رعایتِ آدابِ ظاهری برایِ تاییدِ مردم نیستیم.

به محضِ آنکه چشمِ دلِ ما به جمالِ آن یارِ آسمانی روشن شد، خدایا، چه مقام‌ها و درجاتِ عالیِ معنوی را که در یک لحظه به دست نیاوردیم.

بسیار عقل‌ها بوده‌اند که در برابرِ بازیِ عشقِ او شکست خوردند و مات شدند؛ و اگر هم عقلی در این بازی شکست نخورد، ما به جبر و اراده، آن را شکست‌خورده فرض کردیم.

هنگامی که عقل از سرِ ما به خاطرِ مستیِ عشق پریده است، همراه با دل‌سوختگان، راهِ راز و نیاز با معشوق را در پیش گرفتیم.

چون شیوه‌ی عطار (به عنوانِ پیر و راهنما) را در این طریقِ عرفانی مشاهده کردیم، همان روشِ او را که بر پایه‌ی کشفِ اسرار و کراماتِ حقیقی است، پیشه گرفتیم.