دیوان اشعار - غزلیات

ما در زمره رندان (وارستگان از ریا)، قماربازانِ راهِ حقیقت و پیروانِ طریقتِ اباحی هستیم که از بندِ تقیداتِ ظاهری آزاد است؛ به همین دلیل در هر شهر و دیاری، انگشت‌نمای مردم هستیم.

ما همچون خاکِ زمین که ته‌مانده‌ی جامِ شراب را می‌نوشد، خون‌خوار و صبوریم و مانند صراحی (ظرف شراب)، از چشمانمان خونِ دل جاری است.

اگرچه ما در سپاهِ سلطانِ عشق جای داریم، اما به دسته‌بندی‌های مرسومِ لشکری (قلب و جناح) کاری نداریم و مستقل از تعلقاتِ ظاهری عمل می‌کنیم.

ای معشوق، به سببِ سرمستی از شرابِ عشقِ تو، ما چنان در وصالت غرق هستیم که دیگر به صبح و مراسمِ باده‌نوشیِ صبحگاهی نیازی نداریم.

اگر سوختگانِ راهِ تو به بی‌پروایی و اباحی‌گری مشهورند، ما از همه آنان سوخته‌تر و در بی‌تعلق بودن، گوی سبقت را از دیگران ربوده‌ایم.

ما که اهلِ فقر و زهدِ ظاهری نیستیم و خریدارِ این نمایش‌ها نخواهیم بود؛ چرا که ما چون خاکِ افتاده، به مقامی رسیده‌ایم که دیگر به هیچ‌یک از این صلاح و رستگاری‌های ساختگی نیاز نداریم.

ما در بتکده (دنیای مادی) رندی بی‌قید هستیم و در میخانه، چنان مستِ عشقیم که دیگر نه به دنبالِ رستگاریِ عامیانه هستیم و نه به آن اهمیت می‌دهیم.

اگر کافور (که نشانه پاکی و طهارت است) وسیله‌ای برای سودگری و تظاهر به پاکی باشد، ما از آنِ کافور نیستیم و به راهِ کفر و بی‌نامی خود می‌رویم.

ای عطار، تا زمانی که شرابِ عشقِ تو به ما نرسد، ما همچون کشتی‌بانی هستیم که در بی‌آبی و خشکی سرگردان مانده است.