دیوان اشعار - غزلیات

ما به پیمانی که با زیباییِ تو بستیم، از جان و دل خود گذشتیم؛ و با تماشای چهره و گیسوی تو، به حقیقتِ ایمان و کفر پی بردیم و تعریفی جدید از آن ارائه دادیم.

فقط به یادِ گیسوی تو بودیم و نامش را بر زبان آوردیم، اما همین یاد کردنِ تو ما را آشفته‌حال کرد و سخنانی پریشان و شوریده بر زبانمان جاری ساخت.

از آنجا که تو به قدری لطیف و فراتر از درکِ بشری هستی که هیچ‌کس نمی‌تواند حقیقتِ تو را دریابد، ما ناچار شدیم از راهِ استعاره و مجاز، تو را با نامِ «جان» یاد کنیم.

ای جانِ جهان، بسیاری همچون من در راهِ عشقِ تو از جان و هستی‌شان گذشته‌اند تا ما توانسته‌ایم از جان‌بازیِ این عاشقان، اوصافِ تو را بازگو کنیم.

از آنجا که برای رنجِ دوری از تو هیچ دارویی نمی‌یافتیم، تصمیم گرفتیم که خودِ همین درد را به عنوانِ درمانِ حقیقیِ دلمان بپذیریم.

مفاهیمی همچون وصل و هجران، تنها خیالات و تصوراتی است که از عشقِ تو در ذهنِ ما نقش بسته است وگرنه در واقع، نزدیکی و دوریِ ما به تو، همان چیزی است که خودمان نام‌گذاری کرده‌ایم.

چون دیدیم که دلبستگی به امورِ دنیوی و وسایلِ ظاهری، حجابِ راهِ رسیدن به تو شده است، از خودِ خویشتن و تمامیِ تعلقاتِ مادی دست شستیم.

چون در میانِ عالم، کسی را نیافتیم که محرمِ اسرارِ عشقِ تو باشد، داستانِ عاشقیِ خود را برای هیچ‌کس نگفتیم و آن را تا به پایان، تنها با خیالِ تو در میان گذاشتیم.

ما در حالاتِ مختلفِ روحانی، از قبض (گرفتگی) تا بسط (گشایش) و از صحو (هوشیاری) تا سکر (مستی) در نوسانیم؛ گاهی خود را گدایی درگاهت می‌بینیم و گاهی از شدتِ قرب، پادشاهی می‌کنیم.

ای شنونده، گوش فرا ده که هیچ‌کس توانایی و شایستگیِ وصلِ تو را ندارد؛ ما برای اثباتِ این ادعا، دلایل و براهینِ بسیاری آورده‌ایم.

اگرچه نامِ ما عطار است و در دکانِ عشقِ تو، اسرارِ الهی را معامله می‌کنیم، اما گاهی این اسرار را آشکارا گفته‌ایم و گاهی برای اهلش به زبانِ رمز و پوشیده بیان کرده‌ایم.