دیوان اشعار - غزلیات

ما هر چه را که به خودمان و خودخواهی‌هایمان مربوط می‌شد، از سر راهِ کمالِ خویش کنار زدیم و با پیروی از مرشد و راهنمایِ خود، مسیرِ بی‌قیدی و آزاده‌منشیِ قلندران را در پیش گرفتیم.

از آنجا که در مسیرِ حقیقت، ایمانِ ما به آن مرتبه از خلوص نرسیده بود که شایستهٔ درگاهِ حق باشد، اکنون ایمانِ خود را دوباره و با نگاهی تازه بازسازی کرده‌ایم.

چون متوجه شدیم که اساسِ رفتار و کارهایِ گذشتهٔ ما، آلوده به خودنمایی و ریا بوده است، به طور کامل از این کارهایِ پر از نیرنگ دست شستیم.

ما از هر دو جهان (دنیا و آخرت) قطع امید کردیم و گوشهٔ خلوتی (دیر) را برایِ انزوا گزیدیم و به نشانهٔ این بریدن از ظواهرِ مرسوم، زنّار بر کمر بستیم.

همچون رندانِ آزاده، در قمارخانهٔ عشق نشسته‌ایم و با بی‌اعتنایی، ردایِ زهد و لباسِ فضل‌فروشان را کنار نهاده‌ایم.

به واسطهٔ آن چشمهٔ حیات (آبِ زندگی) که در محلهٔ محبوب یافت می‌شد، چنان به ثروتی معنوی دست یافته‌ایم که پادشاهیِ اسکندر در برابر آن ناچیز است و این پادشاهیِ روحانی تا روز قیامت برای ما باقی است.

ما از بندِ وجود و عدم (هستی و نیستی) رها شده‌ایم و قدم به جایی گذاشته‌ایم که دیگر تفاوتِ کفر و دین برایمان معنایی ندارد و راهِ یگانه‌ای را برگزیده‌ایم.

در حالی که جامِ باده را رو به سویِ دوست گرفته‌ایم و دستِ خود را از آلودگی‌هایِ دنیوی پاک کرده‌ایم، بادهٔ عشق را مستقیماً از دستِ خودِ محبوب دریافت کرده‌ایم.

از وقتی که عطار مقامات و منازلِ دشوارِ عشق را برایِ ما شرح داد، ما از کلامِ او گوهرهایی به دست آوردیم که ارزشِ آن هر دو جهان را در بر می‌گیرد.