دیوان اشعار - غزلیات

در میانِ همه کسانی که دم از عشق می‌زنند، حتی یک دلِ آگاه و بیدار نمی‌بینم. همه در خودِ کاذبشان غرق و مست‌اند، اما در عینِ ناباوری، خود را هوشیار و دانشمند می‌پندارند.

همه افراد به دلیلِ خودپرستی و خودخواهی، تنها درگیرِ کارهای شخصیِ خود هستند؛ از این رو در این مسیر، کسی را نمی‌بینم که حقیقتاً برای رضای خدا و در راهِ او قدم بردارد.

تمامِ عمرم را با شتاب دویدم و گمان می‌کردم که به مقصد رسیده‌ام، اما اکنون که می‌نگرم، هر چه به دست آورده‌ام آن یاری که می‌جستم، نیست.

گمان می‌کردم که از برگزیدگان و نزدیکانِ درگاهِ او هستم، اما اکنون در خود حتی نشانه‌ای از سگ‌های کویِ او نیز نمی‌بینم؛ این اوجِ تواضع و شکستِ نفس است.

همه این‌ها فقط ادعاست؛ کو عاشقِ واقعی و کجاست عشقِ حقیقی؟ چرا که از میانِ کسانی که در راهِ عشق جان باخته‌اند، نشانه‌ای در این دیار نمی‌بینم.

اگر حقیقتاً عاشقی، باید با تمامِ وجود فریادِ 'اناالحق' (من حق هستم) برآوری؛ زیرا جایگاهِ عاشقِ راستین چیزی جز چوبه دار نیست.

چون دیدم که از مردانِ دین و اهلِ شریعت نیستم، به کیشِ مغان (کفرِ عرفانی) روی آوردم؛ حالا نه تنها دینم رفت، بلکه بر کمرم چیزی جز زنار (نشانِ کفر و ناپاکی) نمی‌بینم.

اکنون در این ناتمامی، نه مغ هستم و نه مؤمن؛ اندکی از هستی و ایمانِ ظاهری‌ام را از دست دادم، اما در مقابل، به آن حقیقتِ بسیار و والایِ الهی نرسیدم.

دردناک است که عطار دلش را مانند گلی به بادِ فنا سپرد و در مقابلِ این هدیه، از گلستانِ وصالِ یار حتی خاری هم نصیبش نشد.