دیوان اشعار - غزلیات

زیبایی زلف و چهره‌ی تو چنان است که من دیگر تفاوتِ میانِ تاریکیِ شب و روشنیِ سحر را در نمی‌یابم. همچنین از شدتِ خوشبویی و شیرینیِ خال و لب‌های تو، قادر نیستم میانِ مشک و شکرِ واقعی با زیبایی‌های تو تفاوتی قائل شوم.

از دردِ دوریِ تو، درونم پر از آتشِ سوزان است؛ چنان که وقتی آهی از سینه برمی‌کشم، نمی‌توانم تشخیص دهم که این آه است یا زبانه‌ای از همان آتشِ درونم.

صورتِ زیبای تو همواره در خیالم حاضر است؛ آن‌قدر در یادِ تو اشک ریخته‌ام که چشمانم تار شده و دیگر چیزی را به درستی تشخیص نمی‌دهم.

شاید تو نیز اگر مرا ببینی، از شدتِ تغییرِ احوال نشناسی؛ همان‌طور که من از شدتِ دوری و ندیدنِ تو، هیچ چیز را دیگر نمی‌شناسم.

اشک‌های من که بر اثرِ سردیِ آهِ درونم، مانندِ خونِ جگر غلیظ شده‌اند، بر روی گونه‌های زردم جاری‌اند و من نمی‌توانم تشخیص دهم که کدام اشک است و کدام قطره‌های خونِ جگرِ من است.

از غمِ دوریِ تو، قامتم خمیده و کمرم شکسته است؛ چنان سرگشته و حیرانم که در این حالِ پریشانی، فرقِ میانِ سر و پای خود را نمی‌فهمم.

از زمانی که «عطار» تو را به شیرینیِ شکر تشبیه کرد، کلام و شعرِ من چنان با تو گره خورده که دیگر نمی‌توانم میانِ اشعارم و شیرینیِ شکر تفاوتی قائل شوم.