دیوان اشعار - غزلیات

نمی‌دانم از کجا آمده‌ام و به کجا می‌روم و اصلاً حقیقت وجودی من چیست. در تاریکیِ نادانی و سرگشتگی گرفتار شده‌ام و راه رسیدن به روشنایی و حقیقت را نمی‌شناسم.

در این حالتِ حیرت و سرگردانی، نیازی نیست که وضعیت خود را برای کسی شرح دهم؛ چرا که خداوند (او) از حال درونی من آگاه‌تر است، حتی اگر خودم نسبت به وضعیت خویش ناآگاه باشم.

وقتی من از «خویشتنِ» خود نیز گم شده‌ام و خود را نیافته‌ام، پس دنبال چه چیزی در قالب جان و تن بگردم؟ چرا که گنجِ جان را نمی‌بینم و رمز و رازِ جسم (طلسم) را نیز درک نمی‌کنم.

چگونه می‌توانم در این دریایِ بی‌کرانِ عشق، سخن بگویم؟ در این ساحت، تنها چیزی که از راه و رسمِ عاشقان می‌شناسم، ناله و شیون است و بس.

اگر بخواهی ذره‌ای وجود را در بیرون از پرده‌یِ هستیِ حق اثبات کنی، گرفتار شرک شده‌ای؛ زیرا من در پسِ این پرده، جز نامی از زن و مرد نمی‌بینم و همه‌چیز در حقیقت یکی است.

در آن خرمنِ حقیقت که جانِ من در آنجا خوشه‌چینی می‌کند، تمامِ دنیا و آنچه در آن است، برای من حتی به اندازه‌ی نصفِ ارزن هم ارزش ندارد.

دلیلِ اینکه خرمنِ من سوخته است، این است که عمری را در این صحرا به خوشه‌چینی گذراندم، اما با وجودِ جستجو، راهِ رسیدن به خرمنِ اصلی و حقیقتِ نهایی را نیافتم.

از آنجایی که من هیچ مسکن و جایگاهی را در این دنیا یا آخرت برای خود نمی‌خواهم، هیچ جایی را شایسته‌یِ این درد و رنجِ جانکاهی که می‌کشم، نمی‌دانم.

از آنجا که آن گلستانِ حقیقت را که من جستجو می‌کنم، هیچ‌کس به سادگی نمی‌یابد، من راهِ رسیدن به آن را برای عطار، جز از مسیرِ سوختن و «گلخن» (آتش‌دان) نمی‌دانم.