دیوان اشعار - غزلیات

جز اندوهِ عشق تو، هیچ غمی را به رسمیت نمی‌شناسم، چرا که در تمام عالم، هیچ شادی و لذتی را برتر از این غمِ مقدس نمی‌یابم.

اگر از دایره عشق تو بیرون بروم، دیگر هستی و "من‌بودنی" برایم باقی نمی‌ماند، اما در واقع، من اصلاً زبانِ سخن گفتن از "من" و "ما" را در ساحت عشق تو نمی‌دانم و جایگاهی برای خود نمی‌بینم.

در مسیر عشق تو چنان با دشواری و از خودگذشتگی حرکت کردم که اکنون از شدت بی‌‌خودی و حیرت، فرق میان سر و پای خود را نمی‌فهمم (همه هستی‌ام را در راه تو از دست داده‌ام).

به هوای وصال تو هر راهی را که گمان می‌بردم به تو می‌رسد، آزمودم؛ اما اکنون در این مقام، چنان عاجز و حیرانم که جز راه تو، راه دیگری را نمی‌شناسم.

در حالت هوشیاری و عقلانیت، به راحتی می‌توانستم میان باده و جام تفکیک قائل شوم، اما اکنون از شدت مستیِ عشق، باده را از جام تشخیص نمی‌دهم و همه نزد من یکی شده است.

پیش‌تر در محیط شرعی و ظاهری (مسجد)، تفاوت میان بت‌پرست و بت‌تراش را می‌فهمیدم، اما اکنون در این میخانه معرفت و مستی، دیگر هیچ تفاوتی میان مخلوق و خالق نمی‌بینم.

وقتی همه نام‌های عالم در دریای واحدِ هستی غرق شدند، دیگر برای من که به این وحدت رسیده‌ام، نام و نشانِ جداگانه‌ای باقی نمانده است که بخواهم دو وجودِ متمایز را در آن ببینم.

وقتی حتی عدد یک (وجود خود) را نمی‌توانم تشخیص دهم، چگونه می‌توانم به سه (راه، رهرو، رهبر) قائل باشم؟ چرا که در حالت مستیِ عرفانی، تمام این‌ها در وجود معشوق یکی شده‌اند.

هرکس که در نمک‌زار بیفتد، در آن حل و ناپدید می‌شود؛ این دریای عشق تو که سرشار از شوریدگی است، از آن نمک‌زار نیز فراگیرتر است و مرا کاملاً در خود هضم کرده است.

دل من که مانند انگشتی سیاه و ناچیز بود، اکنون با تابش نور عشق تو به چنان تحولی رسیده که دیگر خود را چیزی جز اخگر و شعله‌ای سوزان نمی‌بینم.