دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوقی که جان و جهانِ منی، می‌دانم که چهره‌ات را بر من آشکار نمی‌کنی، چرا که می‌دانم تا تمامِ هستی و جهانیان را عاشق و شیدای خود نکنی، دست بردار نیستی.

تو با پیچ و خمِ زلفانت، دلم را آشفته و دوپاره کردی و کمرِ راستم را خمیده نمودی؛ و من یقین دارم که هرگز آن زلفِ پر پیچ و خم را یکدست و راست نمی‌کنی تا آرامش را به من بازگردانی.

چه به من ستم کنی و چه نکنی، این رفتار و شیوه توست که باقی می‌ماند؛ می‌دانم که این‌گونه بدرفتاری‌ها از جانب تو بسیار سر می‌زند و ناخواسته نیست، بلکه عمداً انجامشان می‌دهی.

تو در غارت کردن جان و دل عاشق، مدام با زلف و لب خود بازی می‌کنی؛ می‌دانم که این کار را فقط با من نمی‌کنی و قربانیان دیگری هم داری.

می‌دانم زمانی که عاشقِ رنج‌کشیده را به کام مرگ می‌فرستی و زیر خاک پنهانش می‌کنی، حتی نگاهی به او نمی‌اندازی و سراغی از او نمی‌گیری.

وعده دادی که روزی دهانت را به بوسه‌ای شیرین می‌کنی، اما می‌دانم که این تنها حرفی است که بر زبان می‌آوری و در عمل، آن را انجام نخواهی داد.

اگر در ازای یک بوسه، جان و تنم را گرفتی، می‌دانم که تنها هدفت این بود که مرا عاشقِ سرگشته و رسوای عالم کنی.

گفتی که شبی با تو هم‌بستر می‌شوم و در آغوشت می‌گیرم؛ خداوندا، این چه دروغ بزرگی است، می‌دانم که هرگز چنین لطفی در حق من نخواهی کرد.

ای عطار، گفتی که در حق من جفا کردی و مرا آزرده‌ای؛ اما همه می‌دانند که تو از این رفتارهای بی‌وفایانه دست بردار نیستی و من نیز این را خوب می‌دانم.