دیوان اشعار - غزلیات

نگاهی مهربانانه به کار و حال من داشته باش، چرا که کار از دستم خارج شده و به پریشانی افتاده‌ام؛ مرا به هیچ‌کس جز خودت واگذار مکن، زیرا که من جز تو پناه و یاوری ندارم.

من مانده‌ام و هزاران حسرت که در راه آرزوی دیدارِ روی تو بر دلم نشسته است؛ تمام عمرم در این راه سپری شد، بی‌آنکه به مقصودِ اصلی خود برسم.

اگر با دستگیری و لطف، مرا بپذیری، سپاسگزارِ آن خواهم بود؛ وگرنه چنان غوغایی در جهان به پا خواهم کرد که گویی رستاخیزی رخ داده است.

آخر چه چیزی از گنجینه‌ی تو کم می‌شود اگر با بخشیدنِ شرابِ وصال، خمار و دردِ دوری را از سرِ من بیرون کنی؟

از آنجا که من لیاقتِ شادمانیِ حقیقی را ندارم، غم را از من دور مکن؛ زیرا در چنین مرتبه‌ای از عشق، غمِ تو تنها چیزی است که همدم و تسلی‌بخش من است.

در راهِ غمِ تو، من همچون شمعی هستم که در این مسیر می‌سوزد؛ چرا که هرگاه نفسی می‌کشم و زنده می‌مانم، در حال سوختنم و هرگاه (از روی اشکی که می‌ریزم) می‌خندم، چشمانم اشک‌بار است.

از آنجا که زبانم از شرحِ حالِ درونی‌ام بازمانده است، به میانِ مردم می‌روم و داستانِ غمِ تو را با اشک‌های خونین بر چهره‌ام می‌نگارم.

هستیِ من وابسته به وجودِ توست و اگر تو نباشی، من هیچم؛ تو همچون خورشیدِ پرفروغی هستی و من در برابرِ جلالِ تو، ذره‌ای بیش نیستم.

اگر جانِ من به واسطه‌ی لطفِ تو به کمال برسد، آنگاه من همان کسی خواهم بود که از میانِ تمامِ هستی و دو جهان، کمالِ عشقِ تو را برای خود برگزیده‌ام.