دیوان اشعار - غزلیات

فریاد که از درد دوری تو، هیچ یاوری ندارم و چون همدمی در کنارم نیست، با چه کسی راز دل بگویم و نفس بکشم؟

پیش خود فکر می‌کردم که سرانجام در اندوه دوری تو کسی به دادم می‌رسد، اما حال می‌بینم که هیچ‌کس نمی‌تواند کمکم کند، چون اساساً در این عالم هیچ‌کس هم‌سنگ و هم‌ترازِ تو نیست که بتواند همدردی کند.

ای کسی که دست‌گیر و پناهگاهِ جانِ منی، خودت دست مرا بگیر و یاری‌ام کن، وگرنه هیچ‌کس نیست که دستم را بگیرد، چرا که من راهِ دسترسی به تو را ندارم.

گفتی اگر ذره‌ای صبر داشته باشی به من می‌رسی؛ اما من چگونه به دنبال تو بیایم و به گردِ پایت برسم، در حالی که همان ذره صبر را هم در وجودم ندارم.

وقتی که حتی بزرگان و سالکانِ بزرگ (شیران) در مسیرِ رسیدن به تو از حرکت بازماندند و درمانده شدند، من چگونه تا ابد بدوم؟ در حالی که حتی توانِ آن را ندارم که دنبالِ کسی بروم.

ای جانِ من! من جرئت و توانِ آن را ندارم که گرداگردِ کوی تو بگردم، چرا که در راهِ تو تابِ تحملِ نگهبانان (عسس) را ندارم.

من که در این جهانِ خاکی (کون) بی‌تو در حبس و تنگنا گرفتار شده‌ام و مدام در تپش و اضطرابم، در حالی که سیمرغِ بلندپروازِ کوهسارِ قربِ الهی‌ام و دیگر طاقتی برای تحملِ این قفسِ تن ندارم.

عطارِ خاکسار می‌خواهد که خاکِ راهِ تو را توتیای چشم (سرمه) کند، و اگر چنین هوسی را در سر نداشته باشد، خاکِ بر سرِ او باد.