دیوان اشعار - غزلیات

من آن‌چنان از آداب و رسومِ ظاهریِ دین‌داری دور شده‌ام که گویی کافر هستم؛ اگرچه در ظاهر مرا مسلمان می‌دانند، اما در باطن با ریاکاری‌های دینی مخالفم و به راهی غیر از راهِ عوام می‌روم.

ادعای سلوک صوفیانه دارم، اما حقیقتِ آن که «صفا» و پاکیِ دل است را ندارم؛ چرا که درگیر مستی و شوریدگیِ عشق هستم که مانع رسیدن به آن زهدِ خشک و رسمی می‌شود.

درِ خانقاه را که محلِ تظاهر به زهد است بستم و به جای آن به میخانه که جایگاهِ عاشقانِ بی‌ریاست وارد شدم. من به مستیِ عشق افتخار می‌کنم و از مسجد و زهدِ آلوده به ریا احساسِ شرم دارم.

وقتی معشوق و مقصودِ من در خرابات (مقام فنا و بی‌خودی) حضور دارد، ماندنِ من در کعبه چه سودی دارد؟ من برای همراهی و رسیدن به او، خود را به شکل و شمایلِ خراباتیان درآورده‌ام.

من عطار، هر شب در آرزوی دیدنِ رویِ یار و به امیدِ اینکه او نگاهی به من بیندازد و مرا بنوازد، در کویِ او با ناله و زاری پرسه می‌زنم.