دیوان اشعار - غزلیات

از نخستین لحظه‌ای که چشم به جهان گشودم، تمام زیبایی‌ها و هستی را جلوه‌ای از نورِ تو دیدم و از همان لحظه‌ای که شنیدن آموختم، تنها صدایِ تو بود که به گوش جانم می‌رسید.

هرچقدر اندیشیدم و به ذکر و یادِ تو مشغول شدم و هرچه در مسیرِ شناختِ هستی گام برداشتم، در هیچ‌کجا چیزی جز جلوه‌ی تو نیافتم.

تا کی باید بیهوده در پیِ یافتنِ تو به این سو و آن سو بدوم؟ حال که تو در بطنِ جانِ منی و از من به من نزدیک‌تری، دیگر چه جای جست‌وجو است؟ اکنون که به تو رسیده‌ام، آرام یافته‌ام.

عمری را با شتاب و تلاش گذراندم و گمان می‌کردم به مقصدی خواهم رسید، اما آنچه در دستانم باقی ماند، هیچ بود و آنچه یافتم، چیزی جز پوچیِ دنیا نبود.

دلیلِ فریاد و فغانِ من این است که خود، مانعِ رسیدن به خویشتن شده‌ام؛ من پشتِ درِ بسته‌ی منیّتِ خویش مانده‌ام و کلیدِ گشایش که همان رهایی از خودخواهی است، از دستم رها شده و گم گشته است.

ای پروردگار، وجودِ «عطار» (منِ خیالی و خودخواه) را به کلی در خودت محو و نابود کن؛ چرا که من در این نیستی و فنایِ عاشقانه، طعمِ حیاتِ جاودان و بقایِ حقیقی را چشیده‌ام.