دیوان اشعار - غزلیات

دیشب در حالی که از حضورِ محبوب مست بودم، از اقامتگاهِ او بیرون آمدم؛ چنان در بی‌خودی غرق شده بودم که هیچ آگاهی از خویشتن نداشتم.

وقتی بر اثر حیله و نیرنگ‌هایِ آن محبوب، دستِ من گرفتار و زیرِ سنگِ تقدیرِ او قرار گرفت، چهره‌ام از شدتِ غم و جراحتِ عشق، همچون لاله به رنگِ خون درآمد.

گاهی از شدتِ تألم، روحم از بدنم جدا می‌شد و گاهی دلم در آتشِ هجران کباب می‌گشت؛ هر لحظه حالی متفاوت داشتم و مدام دگرگون می‌شدم.

در دوری و فراقِ آن محبوبِ نازنین، سرگشته و آوارهٔ تمامِ زمین شدم؛ گویی پیش از این هرگز عاشق نبوده‌ام و تازه در این لحظه، عشق را درک کرده‌ام.

چون آن حقیقتِ مطلق در ظاهرِ دنیا دیدنی نیست، من در وادیِ نیستی پنهان شدم؛ تا آنجا که وقتی به جهان نگریستم، دریافتم که از همهٔ تعلقاتِ عالم بیرون آمده‌ام.

به نشانه‌ٔ تواضع و فقر، صورتم را سیاه کردم و نفسِ امارهٔ عطار را در هم شکستم؛ مقام و مرتبتِ دنیوی را رها کردم و سرانجام از بندِ خویشتنِ خود رها شدم.