دیوان اشعار - غزلیات

تا زیبایی تو را دیدم، عقل از سرم پرید و سرگشته و بی اختیار شدم؛ چنان عاشقِ لب‌های شیرین و گوهربارت شدم که گویی خود را با زیور عشق آراسته‌ام.

پیام عشق تو را دریافتم و شیفته‌ی دردهایِ برخاسته از آن شدم؛ هنگامی که پیچ و تاب موی تو را دیدم، همچون برده‌ای که حلقه در گوش دارد، بنده‌ی تو گشتم.

پیش از این، از شدتِ گریستن و خون‌دل خوردن، صورتی سرخ داشتم، اما اکنون به خاطر دوری و اشتیاقِ رسیدن به آن چشمه‌ی حیات‌بخش (لب‌های معشوق)، رنگ رخسارم زرد و بیمارگونه گشته است.

اگر شیفته‌ی آن لب‌های همچون شکرستان شدم، به خاطر فتنه و آشوبی بود که موهای خوش‌بو و پیچ‌در‌پیچ کنار گوشت در دلم به پا کرده بود.

تو بارها مرا با وعده‌های دروغین و غفلت‌زا فریب دادی، اما من متوجه نشدم؛ تا اینکه سرانجام دریافتم که خود را در دامِ همین وعده‌ها و فریب‌ها گرفتار کرده‌ام.

چگونه می‌توانم از تو روی برگردانم؟ در حالی که شیوه‌ی تو همیشه جفا و ستمگری است و شیوه‌ی من در این راه، تلاش و پافشاری بر وفاداری است.

عشق تو در اعماق وجودم لانه کرده و گوشه‌نشین شده است؛ بنابراین حتی اگر تو مرا به دست فراموشی بسپاری، من هرگز یاد تو را فراموش نخواهم کرد.

عطار تلاش کرد تو را در پهنه‌ی این جهان توصیف کند، اما اکنون که به حقیقتِ تو رسیده، از شدت حیرت و عظمت، سخنش را ناتمام گذاشته و زبانش بند آمده و مدهوش مانده است.