دیوان اشعار - غزلیات

ای عشقی که هیچ نام و نشان و ظاهری نداری، من در مسیر رسیدن به تو، تمامی هستی و هویت خود را از دست دادم. تو قلب و روح مرا از آنِ خود کردی و در وجودم نفوذ نمودی تا جایی که من در تو مستحیل شدم.

همانند کرم ابریشم که پیله‌ای از تار و پود به دور خود می‌تند، من نیز با عشق تو، حجاب‌هایی از پندار و دلبستگی به خویشتنِ خویش به دور خود تنیدم؛ اما وقتی این حجاب‌ها به کمال رسید و پرده‌ها کنار رفت، من در میانه این عشق پنهان شدم و خودم را در تو یافتم.

دیگر چه کسی می‌تواند مرا بشناسد و دریابد؟ چرا که من از قیدِ من بودن و خودخواهی رها شده‌ام. دیگر چه کسی می‌تواند مرا ببیند؟ چرا که من از دیدِگانِ ظاهربین پنهان گشته و در حقیقتِ یگانگی محو شده‌ام.

وقتی به ژرفای قلب و حقیقتِ عشق واصل شدم، زبان از توصیف آن عاجز ماند و لال شد. از آن پس، در سکوت و صبر پیشه کردن، چنان غرق شدم که دیگر نیازی به سخن گفتن ندارم.

آیا دیده‌ای که یک فرد مرده چگونه بر سطح آب دریا شناور می‌ماند و غرق نمی‌شود؟ من نیز در میان آتش عشق تو، چنان از منِ زمینی‌ام مُردم که اکنون بر دریای پر تلاطم وجود، سبک‌بال و بی‌هراس شناورم.

من در اصل مرغی بودم که از عالم معنا و جایگاه الهی به این جهان هبوط کرده بودم؛ عمری را در این عالم سرگردان و دور از خانه سپری کردم، اما سرانجام دوباره به سوی آشیان و جایگاه اصلی خود بازگشتم.

از آنجا که این جهان مادی و حتی جهانِ معنا یعنی آخرت و بهشت ظرفیت و تواناییِ در خود جای دادنِ جانِ پرشور و بی‌کران مرا نداشتند، من از هر دو جهان پا فراتر گذاشتم و در حرم امنِ حضرت دوست، جایگاهی ابدی یافتم.

ای عطار! تا کی می‌خواهی از این سخنان بگویی و مدام دم از توبه و بازگشت بزنی؟ من توبه نمی‌کنم، زیرا به مقصود رسیده‌ام و در این راه به کامرانی و کمالِ واقعی دست یافته‌ام.