دیوان اشعار - غزلیات

من در خود گم شدم و نمی‌دانم چگونه در حقیقت بازیافته شدم. من همچون شبنمی بودم که از دریا جدا مانده بود و اکنون با بازگشت به آن، در پهنای بی‌پایان دریا غرق و یکی شده‌ام.

پیش از این همچون سایه‌ای بودم که بی‌مقدار بر زمین افتاده بود؛ اما به محض آنکه خورشید وجود معشوق طلوع کرد، در برابر آن نورِ غالب، وجود من محو و ناپدید گشت.

من از چگونگی آمدنم به این جهان و رفتنم از آن کاملاً بی‌خبرم. گویی تنها برای یک دم کوتاه پا به عرصه هستی گذاشته‌ام و حتی نمی‌دانم این «من» که آمده است یا رفته است، حقیقت دارد یا نه.

از من هیچ پرسشی مکن، زیرا من همچون پروانه‌ای هستم که در برابر فروغ شمعِ روی دوست، اختیار و پروای جان را از دست داده‌ام و بی‌پروا به سوختن تن داده‌ام.

در مسیر عشق، هم به دانش نیاز است و هم به بی‌دانشی و رهایی از عقل. بنابراین، من ناچار شدم که هم در معنای نادانِ محض و هم در معنای عارفِ دانا، به کمال برسم.

در حالی که باید برای دیدن حقیقت سراپا چشم و بینایی می‌بودم، کور شدم. این شگفتی را ببین که چگونه هم‌زمان هم بینا (به حقیقت) هستم و هم نابینا (به ظاهر دنیا).

خاک بر سرم شود اگر حتی ذره‌ای ادعای آگاهی نسبت به جایگاه و مقصدم داشته باشم؛ من چنان در این راه سرگشته و حیرانم که نمی‌دانم به کدام وادی کشیده شده‌ام.

چون دیدم که قلب عطار از قید هر دو جهان (دنیا و آخرت) رها شده است، از تاثیرِ آن حالِ معنوی، من نیز قلب و تعلقات خود را از دست دادم و شیدا و بی‌قرار گشتم.