دیوان اشعار - غزلیات

دیروز مدتی را در میانِ مردمِ لاابالی و سرکش گذراندم و با این کار، آن توبه‌هایِ ظاهری و ریاکارانه خود را شکستم و به مرتبه‌ای از بی‌قیدی و قلندری رسیدم.

آن خرقه که نمادِ ظاهر‌سازی و فریب بود، اکنون تبدیل به ابزاری برای پاک‌کردنِ خرابات (مکانِ رهایی از خویشتن) شده است. از آن لباسِ زاهد‌نمایان بیرون آمدم و خود را از دامِ نیرنگ و ریا رهانیدم.

مسیرِ توجه و کارِ من از خانقاه و صومعه به سویِ میخانه تغییر یافت؛ در این ساحت، مدام در حالِ بخشیدن و نوشیدنِ عشق بودم و لحظه‌ای بدونِ این نشئه و سرورِ عاشقانه ننشستم.

چون دریافتم که حقیقت و گوهرِ نهفته در صومعه و میخانه یکی است، آن تسبیحی که وسیله‌یِ خودنمایی بود را دور انداختم و با بستنِ زنار (نمادِ پشت‌پا‌زدن به آدابِ ظاهری)، به راهِ عاشقان قدم نهادم.

ای صوفیِ معتکف در صومعه، چرا حالِ مرا انکار می‌کنی و آن را برنمی‌تابی؟ اگر در این مستیِ عشق، از من خطایی سر زده است، مرا معذور بدار، زیرا من در حالتِ عادی نیستم.

چنان در شرابِ معرفت و عشق غرق شده‌ام که دیگر تفاوتِ میانِ سر و پا (یعنی خود و غیر خود) را نمی‌فهمم و از شدتِ این مستی، حتی نمی‌دانم که هستم و چه بر سرم آمده است.

اگر تو نیز تنها یک جرعه از این باده‌یِ معرفت بنوشی، دیگر مرا به خاطرِ این مستی و باده‌پرستی سرزنش نخواهی کرد و به حقانیتِ راهِ من آگاه خواهی شد.

اکنون که کارِ عشق از اختیارِ من خارج شده است، چه تدبیری می‌توان اندیشید؟ این رویداد، خواستِ ازلیِ خداوند (تقدیر) بوده و این سرنوشت، خارج از توان و اختیارِ من است.

ای عطار، در این راهِ عشق، قدم بردار و عمل کن، نه اینکه فقط حرف بزنی؛ تا چه زمانی می‌خواهی ادعا کنی و لاف بزنی که من از همان پیمانِ ازلی، مستِ عشقِ الهی بوده‌ام؟