دیوان اشعار - غزلیات

ای که وسعت عشق تو چنان بی‌کران است که هستیِ محدودِ من گنجایشِ آن را ندارد. در مسیرِ حقیقتِ تو، تفاوت میان کفر و دین رنگ می‌بازد و این عناوینِ متضاد در برابرِ عظمتِ تو یکسان می‌شوند.

بدون حضور و تجلیِ تو، حتی مکان‌های مقدسی مانند کعبه به ویرانه‌ای بی‌معنا بدل می‌شوند و بدون یاد و نام تو، هر شهرت و اعتباری در این عالم مایه ننگ و شرمساری است.

در راهِ عشقِ تو هر کسی که رند و بی‌پروا (قلاش) نباشد و از قیدِ نام و ننگ نگذرد، تا ابد از رسیدن به تو بسیار دور است.

عاشقانِ رند و بی‌پروا که از قیدِ دنیا رها شده‌اند، در این سرزمین (دنیا)، به خاطرِ عشقشان مورد ملامت و آزار قرار می‌گیرند و گویی بر دارِ مجازات آویخته می‌شوند.

در ترازویِ حقیقت و عالمِ ابدیت، عشقِ تو آن‌چنان سنگین و ارزشمند است که تمامِ داراییِ این جهان و آن جهان در برابرش ذره‌ای ارزش ندارد.

ظرف‌هایِ پندارینِ «ننگ» و «نام» را به زمین کوبیدم و شکست دادم. یعنی از قیدِ شهرت و آبرو در برابرِ مردم رها شدم.

زنارِ کفر را (که نماد دوری از ظواهر مذهبی ریاکارانه است) بر کمر ببند و سپس با تمام وجود به سوی کلیسا (محلِ تجلیِ دیگری غیر از ظواهرِ معمول) گام بردار.

مردانه و با شجاعت به این میدان گام بگذار، چرا که در این راهِ عشق، ظواهرِ فریبنده و خوش‌رنگ و لعابِ دنیوی هیچ خریدار و ارزشی ندارند.

راهِ رسیدن به حق بسیار طولانی است و عمرِ انسان کوتاه؛ در حالی که بارِ گناه و مسئولیتِ این راه سنگین است و توانِ وجودیِ ما (مرکب) ناتوان و لنگ است.

به‌طور کامل از تعلقاتِ وجودی و منیتِ خود فاصله بگیر و برخیز؛ نباید در بندِ درهایِ تنگِ دنیا و نفس سرگردان بمانی.

به یقین بدان که در هر دو جهان، در مسیرِ رسیدن به تو، مانعی وجود ندارد جز خودِ تو (منیتِ تو) که همچون تخته‌سنگی بزرگ راه را سد کرده است.

همچون عطار از راه و رسمِ خود (هستیِ مجازی) برخیز و دست بشوی، تا از تمامِ کشمکش‌ها و درگیری‌های ذهنی و دوگانگیِ صلح و جنگ رها شوی.