دیوان اشعار - غزلیات

عقلِ محدود نمی‌تواند راهِ جنون‌آمیز و شگفت‌انگیز عشق را درک کند؛ با استفاده از ابزارِ منطق، هرگز به رمز و رازِ پنهانِ عشق دست نخواهی یافت.

عقلِ تو همچون قطره‌ای است که از دریای بیکرانِ حقیقت جدا مانده است؛ چگونه ممکن است این قطرهٔ ناچیز، گسترهٔ دریایِ عشق را بشناسد و دریابد؟

ذهن و عقلِ انسان، هرچقدر هم که ماهرانه و با دقت برای توصیفِ عشق تلاش کند، باز هم نمی‌تواند جامه‌ای بدوزد که شایستهٔ قامتِ بلند و جایگاهِ رفیعِ عشق باشد.

آن زمان که از خودخواهی و هر دو عالم (دنیا و آخرت) دست بشویی و کاملاً رها شوی، تنها در آن لحظه است که ارادت و دوستی تو به عشق، راستین و حقیقی خواهد بود.

اگر حتی به اندازهٔ سرِ مویی از «منیت» و خودپرستی در وجودت باقی مانده باشد، عشق‌ورزی تو ناپخته و خام است و هنوز حقیقتِ سودایِ عشق را درک نکرده‌ای.

از آنجا که عشق کارِ دل است، نه کارِ عقل، چشمِ باطنِ خود را بگشا تا روحِ پاکِ بزرگان را ببینی که از تماشایِ جمالِ عشق سرمست و بی‌قرار گشته‌اند.

دیشب زمزمهٔ عشق در جانم طنین‌انداز شد و به من گفت: اگر می‌خواهی به مقامِ عشق برسی، باید از هستیِ خود فانی شوی و خودخواهی را کنار بگذاری.

جانِ آدمی به محض اینکه گام در راهِ عشق نهاد و چشم به آن گشود، نیرویِ عظیمِ عشق تمامِ ریشه‌ها و پایه‌هایِ هستیِ او را از جا برکند و درهم‌کوبید.

وقتی هیچ اثری از خودخواهی باقی نماند و اجزایِ وجودِ سالک محو شد، دیگر نه دل و جانی در میان است و نه منِ خویشتن؛ همهٔ وجودش را عشق فراگرفته است.

در این بیابانِ سلوک، تمامیِ جان‌ها همچون ابرهایی سرگردانند و قطره‌هایِ بارانِ الهی که بر آن‌ها می‌بارد، همان دردها و حسرت‌هایِ جان‌کاهِ عشق است.

از لحظه‌ای که دلِ عطار پرتوِ نورانیِ خورشیدِ حقیقت را یافت، از خودِ خویش (عطار بودن و دنیایِ خاکی) سیر و بی‌نیاز شد و به بیابانِ بی‌کرانِ عشق گام نهاد.