دیوان اشعار - غزلیات

معشوق چهره از پرده برون افکند و دلِ من بلافاصله شیفته و گرفتار شد. تو خود می‌دانی که دلم در پیچ‌وخمِ زلفِ آویخته و پریشانِ او گم شد و به بند افتاد.

از آنجا که دلِ من در راهِ رسیدن به تو بسیار خون‌جگر شده و در پیچشِ زلفِ تو به رنج افتاده است، اکنون در همان مَشکِ معطرِ زلفِ تو، این دل به نهایتِ رنج و درماندگی رسیده است.

از آنجا که او عطرِ خوش و خونِ جگر را با هم دید، به جایگاهِ حقیقیِ این عطر رسید. اما چرا زمین عطر می‌افشاند؟ زیرا آن که عطارِ این عالم است، خود به خاک بدل شده و در برابرِ عظمتِ او فنا گشته است.

ای کاش همان‌طور که معشوق دلم را برد، باری از دوشِ من برمی‌داشت یا پاداشی می‌داد. اگر او به دلِ من توجه و عنایتی می‌کند، چرا نباید بارِ این عشق را نیز بر دوشِ دلم بگذارد یا آن را سبک کند؟

ای جانِ من، اکنون که دلم از رنجِ زلفِ تو بیمار است، اجازه بده تا در همین درد باقی بماند و آن را از دستِ خود رها مکن.

تو دلِ مرا بردی و به زلفِ خود زنجیر کردی. من هرگز خواهانِ بازپس‌گیریِ دل نیستم، اما از تو می‌خواهم که به خوبی از آن مراقبت کنی.

در امیدِ آن هستم که به ذره‌ای از وصالِ تو دست یابم؛ از این رو جانِ خود را به حراج گذاشته‌ام، اما کسی خریدارِ این جانِ عاشق نیست.

از آنجا که در کلِ جهان، خریدارِ حقیقی برایِ وصالِ تو وجود ندارد، چگونه ممکن است فردِ کوچکی چون «عطار» لایق و سزاوارِ رسیدن به آن باشد؟