دیوان اشعار - غزلیات

دلِ بیچاره‌ی من که گرفتارِ چشمانِ مست و فریبنده‌ی یار شد، با یک نگاهِ دلفریب و نازِ او، تمامِ توبه‌ها و قول‌وقرارهایش را شکست و فراموش کرد.

از آنجایی که چشمانم با دیدنِ چهره‌ی زیبای یار، از فرطِ شوق مست شده است، تعجبی ندارد که من نیز وجودم از این زیبایی مست و سرگشته شود.

من نشانه‌ای آشکار و حیرت‌انگیز می‌بینم که چگونه عشقِ او، تمامِ هفتاد و دو فرقه‌ی مذهبی و عقایدِ گوناگون را به زانو درآورده و مقهورِ خود کرده است.

خورشید که به زیبایی و درخشندگی شهره است، اگر بخواهد با زیباییِ روی تو رقابت کند، یارای برابری ندارد و در برابرِ جمالِ تو، همچون کسی است که نمی‌تواند دست به آب بزند (یعنی عاجز است).

همانندِ ماه که وقتی نور می‌افشاند، تمامِ ستارگان به دنبال او هستند، چهره‌ی تو که زیبایی‌اش در حالِ فزونی است، صدها عاشقِ خدمتگزار را در پیِ خود دارد.

من در هر لحظه، صدها جان نیاز دارم تا بتوانم آن‌ها را در مسیرِ رسیدن به تو و برای وصلِ تو، فدا کنم و نثارِ مقدمت سازم.

ای معشوق، دلِ من که چون پرنده‌ای در دامِ عشقِ تو گرفتار شده است، چگونه می‌تواند از این دام رهایی یابد و از بندِ تو بگریزد؟

عقل که همواره حلالِ مشکلاتِ مردم است، در برابرِ شور و سودایِ رخسارِ تو، شکست خورده و ناچار شده است که از میدان خارج شود و بساطش را جمع کند.

اگر عطار بخواهد جانِ خود را به عنوانِ هدیه برای تو بفرستد، از سوی تو این فریاد برمی‌آید که این جانِ ناچیز را نفرست (زیرا ارزشِ پیشکشِ تو فراتر از این‌هاست).