دیوان اشعار - غزلیات

نسیمِ شمال در حال وزیدن است، به پیچ و تابِ گلِ یاسمن بنگر؛ هنگام سحرگاه، به بلبلی نگاه کن که از شدتِ شور و عشق به گل، ناله‌های بلند و سوزناک سر می‌دهد.

سبزه‌های تازه روییده در کنار جویبار را ببین و به لاله سرخ‌فام نگاه کن که همچون من، دلی سوخته و داغدار دارد.

گلِ خیری را ببین که سر به زیر افکنده و گویی در غمِ عمرِ از دست رفته اندوهگین است؛ و شاخه‌های سنبل را بنگر که مانند بادبزنی برای چمن‌زار عمل می‌کنند.

گلِ یاسمنِ نوپا را همچون عروسی دست‌نخورده و باکره بنگر؛ باد را ببین که با نقشِ مشاطه‌گری (آرایشگر)، یاسمن را به جلوه‌گری و خودنمایی واداشته است.

گل نرگس را که گویی نیم‌مست است، همچون عاشقی با چهره‌ای زرد و رنجور ببین؛ و گل سوسن را که در آغازِ شکوفایی است، بنگر که گویی به سخن درآمده است.

غنچه‌ی شاخه‌ی ارغوان را همچون کودکی ببین که تازه زبان باز کرده است؛ و غنچه‌ای را که هنوز باز نشده، مانند تیرِ چرخ (سرنوشت) در گلستانِ بی‌‌دهان بنگر.

از وقتی که بنفشه، باغ را به رنگِ لباسِ صوفیان (فوطه) درآورد، به پیچ و تابِ یاسمن بنگر که گویی همچون راهزنی در کمینِ عابران است.

وقتی گل همچون پادشاهی در چمن‌زار تختِ پادشاهی برپا کرد، به دسته‌های نسترن بنگر که همچون خیمه‌های لشکریان در اطراف او چیده شده‌اند.

برخیز و در این فصلِ گل، دمی به شادی بگذران و باده بنوش که عمر در حالِ پایان است؛ بیهوده غمِ دنیا را مخور و به شادی و سرورِ جمع بنگر.

آگاه باش که وقتِ شکوفاییِ گل‌ها می‌گذرد، به سوی چمن نگاه کن؛ رایحه خوشِ نسیم صبحگاهی را حس کن و ابری را ببین که همچون گلاب‌پاش بر سرِ گل‌ها می‌بارد.

نه، از این زیبایی‌های ظاهری گذر کن و با صدق و راستی بیندیش؛ به این پیچ‌ و تابِ روزگار نگاه کن و ببین که چگونه پر از تندیس‌های سیمین‌تن (انسان‌های زیبا) بوده که اکنون از بین رفته‌اند.

ای دلِ خواب‌غفلت‌زده، عمرت در حالِ سپری شدن است؛ از رویدادهای جهان عبرت بگیر، راهی برای زندگیِ حقیقی بیاب و به پایانِ زندگیِ مردان و زنانِ پیشین بنگر.

از روی خاکِ دوستان، سبزه روییده است؛ ماتمِ دوستان را مکن و با خونِ دل گریه نکن، بلکه به رفتن و کوچِ خودت از این دنیا فکر کن.

سراسرِ خاکِ خفتگان، موجی از حسرت و دریغ را بازتاب می‌دهد؛ به آن دقیق شو و از خاکِ آن‌ها، حسرتِ تک‌تکِ جان‌هایی که از دست رفته‌اند را دریاب.

بیندیش و با چشمِ دل، حالِ گذشتگان را نظاره کن؛ به زیرِ خاکِ آن‌ها نگاه کن و ببین که چگونه گیسوانِ پرچین‌وشکن‌شان در زیر خاک متلاشی شده است.

آن کسی که در زمانِ حیات از سرِ تکبر، لباس‌های حریر و خز نمی‌پوشید، اکنون چهره‌اش را در خاک و قامتِ او را پیچیده در کفن بنگر.

ای فرید، تو در غمِ دوری از خود بسیار سوختی؛ اکنون به این عاشقِ هجران‌زده و سوخته‌دلِ مبتلا به رنج‌های روزگار بنگر.