دیوان اشعار - غزلیات

عشق، ثبات و هستیِ مرا با خود برده است؛ حال که چنین است، بگذار این سیلابِ عشق، مرا به‌طورِ کامل با خود ببرد. بگذار این عشق، آرامشم را در روز و خوابم را در شب از من بگیرد تا چیزی از خودم باقی نماند.

تا چه زمانی باید جانم برایِ رسیدن به لعلِ لب‌های تو تشنه باشد؟ لطف کن و با شهدِ آن لعل، جانِ مرا سیراب گردان تا از این تشنگیِ جانکاه نجات یابم.

من در برابرِ جایگاهِ رفیعِ تو چه کسی هستم؟ من تنها غباری در پیشگاهِ تو و بادی ناچیزم. آتشِ عشقت را در وجودم شعله‌ور کن و مرا در آبِ فنایِ خویش غرق کن و ببر.

نه، اشتباه گفتم؛ چرا که من در تاب و تبِ دوریِ تو می‌سوزم و توانِ تحملِ فشار و گرمایِ عشقِ تو را ندارم. مرا از این حال و هوا رها کن و با خود ببر.

تا کی دلِ من باید از تاب و پیچِ گیسوی تو بسوزد و به لرزه درآید؟ ای معشوق، این بی‌تابی را از دلِ من با همان گیسویِ پرکششِ خود دور کن.

من به خاطرِ دوری از لب‌های عناب‌گونِ تو، دچارِ بیماری و التهاب (صفرا) شده‌ام. با همان لب‌های عناب‌گونه، این بیماری و التهاب را از وجودم پاک کن.

من در دریایِ خروشانِ عشقِ تو غرق شده‌ام؛ دستم را بگیر و از این گردابِ هولناکِ بلا نجاتم ده.

از غمِ دوری تو، پشتم مانندِ کمان خمیده شده است؛ حال که این‌گونه‌ام، مرا چون تیری از میانِ این کمانِ دوری رها کن و به مقصدِ وصال برسان.