دیوان اشعار - غزلیات

اگر به دنبال خورشید حقیقت هستی، باید از سایه که نماد ناپایداری است دست بکشی؛ همان‌طور که وقتی مادر حقیقی در کنارت هست، باید شیر دایه که امری فرعی و جایگزین است را رها کنی.

وقتی توانایی آن را داری که همگام با خورشید حقیقت حرکت کنی و به مقام وصال برسی، چرا مانند سایه‌ای که همیشه پشت سر خورشید می‌دود، به دنبال آن روان شده‌ای و خود را به تبعیتِ دوری محدود کرده‌ای؟

چون خداوند و حقیقتِ هستی مانند همسایه‌ای در نزدیکیِ جانِ توست، شایسته است که از جان خود بگذری و حق همسایگی را که همان تسلیم و فدا کردنِ «منِ» خویش است، به جا آوری.

تمام دارایی و هستیِ مادی تو در حقیقت بلایی است که تو را از حق دور کرده است؛ پس این به ظاهر زیان (از دست دادنِ هستی) را به عنوان سودِ اصلی تلقی کن و این سرمایه ظاهری را رها کن.

مانند مردانِ راهِ حقیقت، زره و شمشیرِ مجاهده و مبارزه با نفس را برگیر؛ تو که در این راه هستی، نباید مانند کسانی باشی که وقت خود را صرف آرایش و پیرایه ظاهری می‌کنند.

فلک و آسمان مانند طشتی است و ستارگان در آن همچون تخم‌مرغ‌هایی بی‌ارزش و ناچیزند؛ پس خیالِ دانش‌ورزی و کندوکاو در مورد این ظواهرِ کوچکِ آسمانی را از سر بیرون کن.

پایگاهِ اصلی و وجودیِ تو بسیار برتر و عالی‌تر از این دنیاست؛ پس اکنون که در جایگاهِ پستِ دنیوی هستی، این مرحله را ترک کن و به سوی آن مقامِ عالی و حقیقی حرکت کن.

من (فرید) از قید و بندِ هستی و دارایی‌های این دنیوی جدا شدم تا به حق برسم؛ تو نیز اگر مردِ این راه هستی، باید وجودِ وابسته به خویش را فدا کنی و این سرمایه پنداری را کنار بگذاری.