دیوان اشعار - غزلیات

اگر حقیقتاً در پیِ سلوک و معنویت هستی، در این راه گام بگذار. بدان که بزرگ‌ترین مانعِ رسیدن به مقصود، خودِ تو و خودبینی‌ات است؛ پس این حجاب را از پیش روی خود کنار بزن.

اگر آرزو داری که به پختگی و مردانگیِ راهِ حق برسی، هرگز بدونِ راهنمایی و دستورِ یک مرشدِ کامل، قدم در این مسیرِ پرخطر مگذار.

به یقین بدان که با تأثیرِ نفسِ مسیحایی و کلامِ این بزرگانِ راهِ حقیقت، انسانِ ضعیف و خاکی، به چنان اقتدار و استحکامی می‌رسد که می‌تواند همچون شیری در بیشه، در برابر سختی‌ها بایستد و حتی دیوارهای سنگی را به لرزه درآورد.

همچون شاهینِ شکاری که بر دستِ پادشاه می‌نشیند، جایگاهِ خود را بلند و رفیع نگه دار و مانندِ کرکس نباش که به مردارِ بی‌ارزش و پستی‌های دنیا قناعت می‌کند.

در این وادی، به دلیری و جسارتی بزرگ نیاز است؛ شهامتی که بتواند در یک لحظه، وسعتِ صدها دریا از طوفان‌ها و ابتلائاتِ دنیوی را در خود ببلعد و هضم کند.

از کسانی که دلی نازک و روحیه‌ای سست دارند، در این راهِ سخت چه کاری ساخته است؟ پیمودنِ این مسیر، نیازمندِ دلیری و شجاعتی است که بتواند با سختی‌ها مبارزه کند و آن‌ها را در هم بشکند.

عارفِ کامل، فراتر از قید و بندهای ظاهری است؛ نه کفر او را گرفتار می‌کند و نه دینِ ظاهری، نه نورِ هدایتِ معمولی او را می‌سوزاند و نه آتشِ وسوسه‌ها و دوزخ، چرا که او به مقامِ بیگانگی از خود و یگانگی با حق رسیده است.

ای دل، تا کی می‌خواهی همچون آسمانِ گردان، مدام در حالِ چرخش و بی‌قراری باشی؟ آرام بگیر و همچون زمین، دم فرو ببند و ساکت و متین باش.

اگر می‌خواهی از نظرِ معنوی به وسعتِ دریا برسی و به کمال برسی، باید در عینِ بزرگی، مانندِ کوه بر سرِ جای خود استوار و بی‌حرکت بمانی.

اکنون مدتی مانندِ نقطه‌ای در مرکز، ساکن و بی‌حرکت باش، چرا که تا پیش از این، همچون پرگار مدام دورِ خود چرخیدی و سرگردان بودی.

اگر آرزو داری که از مرتبه‌ی کنونیِ خود فراتر روی و از خویشتنِ خود پیشی بگیری، ناگزیر باید سه کارِ اساسی انجام دهی.

اولینِ آن‌ها آرامش و سکون، دومینِ آن‌ها بردباری و صبر، و سومینِ آن‌ها این است که همواره زبان را از گفتارِ بیهوده و زیاده‌گویی ببندی.

اگر به یاریِ حق، به این سه ویژگیِ (آرامش، صبر، خاموشی) دست یافتی، همچون عطار پرچمِ پیروزی و تسلطِ خود را بر هر دو جهان (دنیا و آخرت) برافراز.