دیوان اشعار - غزلیات

ای زاهدان دین! از خواب غفلت بیدار شوید؛ همه شما در بندِ تصورات و پندارهای خود گم شده‌اید؛ اگر میان خود کسی را دارید که به معنای واقعی هشیار و بیدار است، او را نشان دهید.

اگر ادعای دین‌داری دارید، بدانید که با حرفِ خالی کاری پیش نمی‌رود. اگر مردِ دین هستید، باید همان‌گونه که در خلوت هستید، در ظاهر و در میان مردم نیز همان‌گونه باشید (ریا نکنید).

در مساجد هزاران نفر را می‌بینم که ادعای دین‌داری دارند، اما شما از میان اهل خرابات و بی‌پرواها، تنها یک نفر را نشان دهید که بهره‌ای از معنا و حقیقت داشته باشد.

من در یک لحظه می‌توانم صد نفر را با حالِ مستیِ عرفانی آشنا کنم؛ شما اگر در ادعای خود صادق هستید، این مستی را از سرِ اسرار و حقایق الهی نشان دهید.

آن رندی که از سرِ مستیِ حق، فریاد «اناالحق» (من خودِ حق هستم) برآورد و شما او را به دار آویختید، به یاد داشته باشید که هر روز باید کسانی که بر سرِ این عقیده خون می‌دهند را بر دار ببینید.

اگر ما صد بار هم کشته شویم، از هیچ‌کس طلبِ خون نمی‌کنیم؛ اگر شما پاسخ و دلیلی برای این ریاکاری‌های خود دارید، بدون انکار آن را مطرح کنید.

محل زندگی ما (خرابات) پر از رندانی است که ادعاهای بزرگ دارند و دردهای نهان می‌کشند؛ شما نیز در میانِ جماعتِ خود، یک رندِ واقعی که دارای این ویژگی‌ها باشد، نشان دهید.

من این رندانِ بی‌چیز و بی‌ادعا را همه عاشقِ حقیقت می‌بینم؛ شما از میانِ مدعیانِ پر زرق و برق خود، یک عاشقِ واقعی که این‌چنین بیدار و آگاه باشد را نشان دهید.

تا کی می‌خواهید زیرِ لباسِ زاهدانه (خرقه)، نشانِ کفر و ناپاکی (زنار) را پنهان کنید؟ اگر مردِ عمل هستید، این نفاق را کنار بگذارید و آنچه در باطن دارید، آشکار کنید.

همانند عیاران که در میانِ درویشان بدونِ تعلقاتِ مادی زندگی می‌کنند و جامه و بند و بستی ندارند، شما نیز در این راهِ بی‌پایان، یک فردِ آزاده و عیارِ واقعی نشان دهید.

از نام و ننگ و فریب و نیرنگ چیزی جز شکست و ذلت نصیب نمی‌شود؛ خود را از این آلایش‌ها پاک کنید و به شیوه قلندرانِ آزاده زندگی کنید.

اکنون که من از بدنامی و کارهای ناشایست توبه کرده‌ام، اگر شما قدرتِ هدایت دارید، راهِ درستِ رسیدن به مقصود را به من نشان دهید.

چرا مرا در وادی حیرت و سرگردانی رها کرده‌اید؟ از میان این‌همه آدم، فقط یک نفر را که راه بلد باشد به من معرفی کنید.

شما که عمری در این مسیرِ عرفانی شب و روز تلاش کردید، حالا که به اینجا رسیده‌اید، حداقل یک نشان یا اثر از رسیدن به کویِ یار را به من نشان دهید.

چه بگویم که این مسیر چقدر خطرناک است؛ دلی را نشان دهید که از هیبت و هراسِ این راه نترسد و با آرامش در آن قدم بگذارد.

بدونِ ابزارِ معنوی و بدونِ دلی نترس، نمی‌توان در این راه قدم گذاشت؛ اگر واقعاً مردانِ این راه هستید، ابزار و سلاحِ (ایمان) خود را نشان دهید.

رسیدن به چنین گنجی (حقیقت الهی) با رنج میسر است، اما چه کسی آن را پیدا کرده است؟ اگر شما از یابندگانِ این گنج هستید، نشانی از آن دیارِ معنوی به من بدهید.

من در این راه با قلبی پر از خون و با صدها سوال و حیرت مانده‌ام؛ در این اندیشه، کسی را نشان دهید که مثل «عطار» سرگشته و حیران باشد.