دیوان اشعار - غزلیات

حقیقتِ عشق به گونه‌ای است که هیچ نشانه و توصیفِ ظاهری برای آن وجود ندارد؛ ماجرایِ عشق، داستانی بسیار دشوار و پیچیده است، همچون دری که قفل شده اما هیچ کلیدی برای باز کردنش در دسترس نیست.

تا زمانی که به «من» بودنِ خودت چسبیده‌ای، عاشقیِ تو رنگِ حقیقت نمی‌گیرد؛ برای رسیدن به عشق، باید وجودِ خویش را فدا کنی (از خود بگذری) تا بتوانی کالایِ گران‌بهای عشق را به دست آوری.

تو هرگز به درکی از آن حقیقتی که در جستجویِ آن هستی نمی‌رسی، مگر اینکه خود را مانند ذره‌ای کوچک در برابرِ عظمتِ او ببینی و در او محو و ناپدید شوی.

برای اینکه بتوانی ندایِ عشق را بشنوی، باید تجربه‌ای روحانی و پیش‌آمدی (واقعه‌ای) برایت رخ دهد و ظرفیتِ وجودی و صبرِ لازم را داشته باشی تا بتوانی طعمِ آن را بچشی.

تا زمانی که زیباییِ عشق را با چشمِ دل نبینی، کمال نخواهی یافت؛ و اگر می‌خواهی شرحِ حالِ عاشقان را بشنوی، باید با گوشِ جان و به درستی و صداقتِ تمام گوش فرا دهی.

اگر ادعایِ عاشقی داری، باید اهلِ کار و تلاش باشی و اگر در ظاهر تهی‌دست هستی، باید بارِ سنگینِ رنج را به دوش بکشی؛ زیرا با تنبلی و سرسری‌گرفتنِ این مسیر، یار خود را به تو نشان نخواهد داد.

باید تمامِ هستیِ خود را در راهِ عشق بسوزانی و خاکستر کنی تا شاید شعله‌یِ عشق در تو اثر کند؛ چرا که آتشِ الهی وقتی زبانه می‌کشد، تنها به سراغِ کسی می‌رود که پیش از آن، شعله‌یِ عشق او را سوخته باشد.

به درد و رنجی که در این راه کشیده‌ام نگاه کن؛ درست زمانی که حقیقتِ معشوق بر من آشکار شد، دیگر عمرم به پایان رسیده بود و به منزلِ آخر رسیدم.

درست در لحظه‌ای که سلطانِ عشق در جانِ من خیمه زد و حکمرانی کرد، یار تمامِ حریمِ وجودم را در هم شکست و عقلِ جزئی که مانع بود، زبانش بند آمد و ساکت شد.

هر چه از دلبستگی‌هایِ تر و خشکِ دنیوی داشتم، در یک لحظه به آتشِ عشق سوخت؛ یار پرده از چهره برداشت و حجابِ میانِ من و خود را از هم درید.

ای دلی که در خوابِ غفلت مانده‌ای، بیدار شو و برخیز؛ چرا که معشوقِ ما پیش از آنکه ما به خود آییم، در آغوشِ عاشقانِ حقیقیِ دیگر آرمیده است.

از وقتی که دلِ عطار همچون بلبلی در باغِ پر از رنج و دردِ عشق گرفتار شد، هر لحظه گلی تازه از معرفت و حقیقتِ عشق در آن شکوفا می‌شود.