دیوان اشعار - غزلیات

زمانی که نقاب از چهره برمی‌گیری، آن ماهِ زیبارویِ جهانِ معنا پدیدار می‌شود و از تابش و درخشندگیِ چهره‌ات، جهانی به شور و خروش می‌افتد.

قرن‌هاست که دوران‌های مختلف سپری شده و هنوز هیچ‌کس نمی‌داند که این چهره‌ درخشان و آفتاب‌گونه‌ات از کدام آسمان و افقِ ملکوتی طلوع کرده است.

از لب‌های سرخت که به جان طراوت می‌بخشند، دو عالم از گوهرِ معرفت و کمال لبریز گشت؛ در شگفتم که تو چه گوهری هستی که هیچ‌کس نمی‌داند از کدام معدنِ حقیقت برون آمده‌ای.

دل و جانِ عاشقانِ تو، به محض اینکه نامت بر زبانشان جاری می‌شود، از شدتِ غم و شوقِ دیدار، به جوش و خروش درمی‌آید.

چه کسی سزاوارِ پا نهادن در مسیرِ عشقِ توست؟ تنها کسی که از خودِ خویشتن تهی شده باشد و وقتی در کویِ تو گام می‌نهد، از تمامیِ وابستگی‌های دنیوی و تعلقاتِ جهانی رها شود.

این چه طریقتِ شگفت‌انگیزی است که هر رهرویی که لحظه‌ای در آن قدم می‌گذارد، چنان در وجودِ معشوق غرق می‌شود که دیگر اثر، خبر و نشانی از هستیِ مادیِ او باقی نمی‌ماند.

برای عاشقِ تو شایسته‌تر است که در تمامِ طول عمر، از تعصباتِ دینی و بندهایِ کفر و ایمانِ ظاهری رهایی یابد و از قیدِ خانه‌ و زندگیِ دنیوی نیز دست بشوید.

اگر از پسِ پرده‌های حجاب نمایان شوی، همه مردم تو را خواهند دید و آنگاه ندای حق‌طلبی و یگانگی (اناالحق) از عمقِ جانِ همگان سر بر می‌آورد.

من و غمِ تو همواره با هم هستیم و این قانونی است که هر کس دردمندانه به سویِ تو بگریزد و پناه آورد، با روحی شادمان و آرام بازمی‌گردد.

ای محبوب، وقتی که غمِ تو در جانِ من است، چه اندوهی می‌توانم داشته باشم؟ چرا که همان غمِ تو، خود به عنوانِ وسیله‌ای برای آرامش و تسکینِ دل عمل می‌کند.

عطار جانش را در مسیرِ تو قرار داده است؛ اگر این جان در پیشگاهِ تو مقبول بیفتد، از قیدِ مکان و زمان رها شده و به ساحتِ بی‌مکانِ الهی می‌پیوندد.