دیوان اشعار - غزلیات

فکرِ توصیفِ موهای پر پیچ‌ و تابِ دل‌ربایت، مرا اندوهگین و پشیمان می‌کند؛ همان‌طور که تشبیه کردنِ بدنِ نقره‌فام و سفیدِ تو به گلِ یاسمن، برایم دریغ‌انگیز و ناپسند است (چون زیبایی تو فراتر از این تشبیهات است).

من که تشنه‌ی وصالِ تو هستم، هرگز از لب‌های خوش‌گوارت تقاضای شراب نمی‌کنم؛ زیرا تصورِ اینکه حلاوت و شیرینیِ لب‌های تو بخواهد در دهانِ من وارد شود، برایم سخت و ناگوار است (چون آن لب‌ها فراتر از چشیدنی‌های دنیوی‌اند).

خدا نکند که هیچ آسیبی به تن و جانِ تو برسد؛ چرا که هرگونه گزندی به جانِ تو مایه‌ی دریغ و افسوسِ من است و آسیب رسیدن به جسمِ تو، فاجعه‌ای است که توانِ تحملش را ندارم.

اجسادِ کسانی را که در راهِ عشقِ تو کشته شده‌اند، در میانِ خون رها کن و به خاک مسپار؛ زیرا چنین بدن‌های ارزشمندی که در راهِ تو قربانی شده‌اند، شایسته‌ی پوشیده شدن در کفن نیستند (و کفن‌پیچ کردنِ آنان، دونِ شأنِ آنان است).

فرید (شاعر) تواناییِ آن را ندارد که لب‌های تو را با سخن گفتن وصف کند؛ چرا که می‌داند هرگونه کلامی که درباره‌ی لب‌های شکر‌ریزِ تو بر زبان آورد، در حقِ زیباییِ آن، کوتاهی و مایه‌ی حسرت است.