دیوان اشعار - غزلیات

عشق تو چنان ارزشمند و بلندمرتبه است که حتی نثار کردنِ جان برای آن را کم می‌دانم و از این‌که نامت را بر زبان بیاورم، ابا دارم؛ چرا که زبانِ خاکی، ظرفیتِ والاییِ نام تو را ندارد.

وصفِ پیچ‌ و خم‌های زلفِ تو که سرشار از رمز و راز است، برای من ناممکن است؛ چرا که شرحِ آن با کلمات، کوچک‌ شمردنِ زیباییِ بی‌انتهای آن است.

من به هیچ‌کس، حتی اگر بسیار مشتاق و سرکش باشد، راه رسیدن به زلف تو را نشان نمی‌دهم و حتی یک مو از آن را هم آشکار نمی‌کنم؛ زیرا این زیبایی، سری است که نباید نزدِ هر کسی فاش شود.

من هرگز کمر تو را «موی‌میان» خطاب نمی‌کنم (استعاره‌ای که کمر را به باریکیِ مو تشبیه می‌کند)؛ زیرا این وصفِ کلیشه‌ای را برای تو ناچیز و بی‌ارزش می‌دانم.

اگرچه کمر تو واقعاً به باریکیِ یک مو است، اما من حتی همین تشبیه را هم بر زبان نمی‌آورم؛ چون فکر می‌کنم به‌کار بردنِ واژه «موی» برای تو، تقلیلِ جایگاهِ توست.

تو جانِ مرا طلب می‌کنی؟ من کسی نیستم که در راهِ تو بخواهم از بخشیدنِ جانم دریغ کنم و خسیس باشم؛ جانم پیشکشِ تو باد.

حتی خیالِ یک ذره از چهره‌ تو برای من چنان باارزش است که تمامِ دارایی‌های هر دو جهان را در برابرِ آن بی‌ارزش می‌دانم.

نه، این‌طور نمی‌شود! نقاب را از چهره‌ات بردار؛ زیرا من نمی‌توانم تاب بیاورم که آن چهره‌ زیبا از دیدگانِ من پنهان بماند.

عطار که با رسیدن به عشقِ تو، از بارِ سنگینِ تعلقاتِ دنیوی رها و سبک‌بال شده است، دیگر حاضر نیست در بندِ وابستگی‌های دنیوی گرفتار بماند.