دیوان اشعار - غزلیات

آماده‌ام که در راه تو یا به وصال برسم و گیسوی تو را به چنگ آورم، یا در این راه جان ببازم و دستم زیر سنگِ حادثات بماند؛ به هر قیمتی شده باید تکلیف این عشق روشن شود.

در راه عشق تو، خرقه زهد و ظاهرپرستی را از تن بیرون انداختم و آبرویم را به باد دادم؛ حالا دیگر هر چه پیش آید و هر سرنوشتی که برایم رقم بخورد، برایم اهمیتی ندارد.

در وادی عشق، هر لحظه سنگِ ملامت و حوادث به شیشهٔ ظریفِ نام و ننگ و آبروی من می‌خورد و آن را در هم می‌شکند؛ دیگر برای من هیچ اعتباری در نزد مردم باقی نمانده است.

آن لحظاتی که بدون حضور و یاد تو می‌گذرد، اصلاً جزو عمر من محسوب نمی‌شود؛ حتی اگر لحظه‌ای درنگ و توقف بدون تو داشته باشم، آن زمان برای من مرده است.

وقتی به وجودِ حقیقی و عظمتِ تو می‌اندیشم، هستیِ ناچیز و محدودِ خودم در نظرم حقیر می‌آید و از اینکه وجودی مستقل برای خود قائل باشم، شرمسار می‌شوم.

چون تمام هویت و زندگی من به تو وابسته است، وقتی تو نیستی، حتی تمام دنیا و آخرت (دو عالم) برای روح بی‌قرار من کوچک و تنگ است و مرا در خود حبس می‌کند.

از وقتی جانِ عطار مانند مرغی در دامِ عشقِ تو گرفتار شد، کلِ عالم به خاطرِ این جایگاه و قربِ من، به من حسادت می‌ورزد و با من دشمنی می‌کند.