دیوان اشعار - غزلیات

از آنجایی که تو جانِ جانانِ من هستی، زندگیِ من بدونِ وجودِ تو چگونه می‌تواند شیرین و شادمانه باشد؟ و از سویی، چون تو به هیچ‌کس توجهی نداری و نگاهت را از همه دریغ می‌کنی، چگونه کسی می‌تواند همدم و همراهِ تو باشد؟

اگر تو جمال و زیباییِ جان‌افزای خود را بر ما آشکار کنی، حتی اگر روح و جانِ ما از این تماشا وسعت یابد و بزرگ‌تر شود، چیزی از زیباییِ بی‌کرانِ تو کم نخواهد شد.

تو دلِ مرا ربودی و سپس از من پرسیدی که آیا دلت را گم کرده‌ای؟ این‌گونه حیله‌گری و بازی‌ دادنِ عاشق، چگونه می‌تواند از سوی تو برای من پذیرفتنی و صادقانه باشد؟

تو وعده دادی که مرهمی بر زخمِ دلِ خسته‌ی من باشی؛ اما وقتی تو تنها به گفتنِ وعده بسنده می‌کنی یا رفتارت با گفتارت متفاوت است، چگونه می‌توان این عهد و پیمان را استوار و محکم دانست؟

از آنجا که من از آرزوی رسیدن به تو دچار این رنج و دل‌خستگی شده‌ام، چگونه ممکن است این دردِ عمیق با یک داروی معمولی یا مرهمی ظاهری درمان شود؟ تنها دیدارِ تو درمانِ من است.

غم و اندوهِ من از این است که بدونِ حضورِ تو، مانندِ حلقه بر درِ خانه مانده‌ام؛ تا زمانی که تو از این در وارد نشوی و مرا نپذیری، این غم و حیرانی از دلم خارج نخواهد شد.

من آرزوی خلوتی خصوصی با تو دارم، که چه هدفِ متعالی و والایی است؛ اما مگر ممکن است یک ذره‌ی ناچیز، با خورشیدِ عالم‌تاب، خلوت و هم‌نشینی داشته باشد؟

ای عطار، تو مردِ این میدانِ عشق نیستی؛ زیرا اگر کسی که ناپاک و ناتوان است، بر اسبی لاغر و ناتوان سوار شود، آن اسب هرگز به رخشِ اسطوره‌ای رستم تبدیل نمی‌شود و به مقصود نمی‌رسد.