دیوان اشعار - غزلیات

قلب من در آرزوی وصال تو در حال از دست رفتن است و جانم، مدهوش و سرمست از شرابِ شوقِ تو، همچون باده‌پرستان سرگردان و بی‌قرار است.

جان ما تنها قطره‌ای از شراب عشق را چشید و اثر آن باقی ماند؛ اکنون به واسطه‌ی آن رایحه‌ی دل‌انگیز، حتی زمانی که به خاک سپرده می‌شویم، همچنان با قلبی مست و امیدوار به سوی تو رهسپاریم.

خداوند قدری از شراب عشقِ خود را در دلِ آدم ریخت و از آن زمان تاکنون، این محبتِ ازلی، از دلی به دلِ دیگرِ عاشقان و رهروان دست‌به‌دست می‌چرخد.

گهگاهی چهره‌ی خود را به ما بنما، چرا که عاشقان در آرزوی دیدنِ رویِ تو، در میانه‌ی این اشتیاق، قلب و جانشان سخت شکسته و خسته شده است.

در طریق رسیدن به تو، سالک از همان گام نخست به مرحله‌ای می‌رسد که دیگر 'خود' را نمی‌بیند؛ در اینجا 'نیستی' به 'نیستی' می‌رسد و حقیقتِ وجودِ عاشق در وجودِ معبود ذوب می‌شود.

تا زمانی که جانت را در راه دوست فدا نکنی، به بلوغ و کمالِ معنوی در این مسیر نخواهی رسید؛ حتی اگر پنجاه یا شصت سال از عمرت بگذرد (سن و سال به تنهایی کمال‌آور نیست).

ای فرید، تو از راه اصلی گم شده‌ای، پس اکنون عنانِ نفس خود را بازگردان و متوقف کن؛ چرا که این چرخِ گردونِ بی‌وفا، در برابرِ این سخنانِ عمیقِ تو، درمانده و زبون شده است.