دیوان اشعار - غزلیات

از تعلقات دنیوی و حتی دلبستگی به جان خویش دست بشوی تا اجازه ورود به مسیر حقیقت را به تو بدهند؛ اگر تنها یک آهِ از سرِ صدق و سوزِ دل بکشی، پادشاهی هر دو عالم را به تو ارزانی می‌دارند.

هنگامی که همچون مردانِ راه، دل از جان و زندگیِ وابسته به تن بشویی، آنچه را که در جست‌وجوی آن هستی، همان دم به تو خواهند بخشید.

اگر همچون شمع، شب‌زنده‌داری کنی و در آتشِ اشتیاق تا سپیده‌دم بسوزی، آن‌گاه از گنجینه‌های گران‌بهای سحرگاه، تحفه‌ای به تو عطا خواهند کرد.

اگر در پیشگاهِ حضرت حق، خاکسار و گدایی پیشه کنی، در هر لحظه چنان ثروتی از معرفت به تو می‌دهند که گویی پادشاهیِ صد پادشاه را به تو بخشیده‌اند.

اگر دل و جانت به غیر از او (خدا) متوجه باشد و به چیزی غیر از او دل‌بسته باشی، ناگهان تو را گوش‌مالی خواهند داد تا از غفلت بیدار شوی.

اگر لذت‌های زودگذر دنیا در نظرت به تلخیِ زهر آید، آنگاه شربتِ گوارای معرفت که ویژه محرمانِ درگاه الهی است، به تو خواهند نوشاند.

تا زمانی که از هر دو جهان (دنیا و آخرتِ دنیوی) تهی نشوی و نشانِ هویتِ خود را گم نکنی، چگونه ممکن است نشانِ آن حریمِ مقدس الهی را به تو بدهند؟

همان‌طور که آبِ حیات در تاریکی نهفته است (اشاره به داستان خضر)، گنجِ یگانگی و معرفتِ خدا نیز در عمقِ تاریکیِ فقر و فنای تو نهفته است.

از آنجا که 'سفیدی' و روشنیِ ظواهرِ این دنیا، پراکندگی و مانعِ راهِ حق است، خداوند تو را در تاریکی (فنا) قرار می‌دهد تا راه رسیدن به او کوتاه شود.

راهِ رسیدن به حقیقت، در سیاهیِ فقر و سادگی پنهان است؛ حتی اگر هزاران چهره‌ی زیبا و دلربای دنیوی را به تو نشان دهند، این‌ها تو را به مقصد اصلی نمی‌رسانند.

هنگامی که درونِ دلت از وابستگی‌ها پاک شد و رنگِ سیاهیِ فقر گرفت، راهِ خروج از این چادرِ سبزِ دنیا و رسیدن به جهانِ فراتر، به تو نشان داده می‌شود.

در این سیاهیِ بی‌کرانِ فقر است که حقیقتِ اصلی نهفته است، و این نقطه نهایی را حتی اگر به سختی هم باشد، به تو خواهند بخشید.

ای فرید (شاعر)، در این راه همچون کوه استوار و صبور باش تا از این خرمنِ عظیمِ لطف و فضل الهی، دست‌کم ذره‌ای (کاهی) نصیبِ تو شود.