دیوان اشعار - غزلیات

مردانِ راستین و صادق، هنگامی که به وادیِ خلوص و صفا قدم می‌گذارند، تمامِ توجه و رویِ دلشان را به سوی خداوند می‌گردانند و پشتِ خود را به تمامِ امورِ این جهان می‌کنند و آن را نادیده می‌گیرند.

آنان با قدرتِ اراده و هیبتِ سلوک، نقشِ هستی و منیّتِ خود را از میان برمی‌دارند و با بی‌اعتناییِ تمام، هر دو جهان (دنیا و آخرت) را با لگدی دور می‌اندازند و به هیچ می‌انگارند.

زمانی که آنان از تعلقاتِ دنیا رها می‌شوند، دست از همه چیز می‌شویند؛ ترسی از نابودی (فنا) ندارند و با آغوشِ باز، بقایِ جاودانه در سایهٔ حق را طلب می‌کنند.

عاشقانِ حقیقی، دنیا و آخرت را به اندازهٔ ذره‌ای ناچیز ارزش نمی‌گذارند؛ چرا که هر نَفَسی که می‌کشند، سرشار از ذکر و یادِ خداست.

هرگاه که این عارفان در دریایِ حقایق و معانیِ عرفانی غرق شوند، چنان شکوه و هیبتی می‌یابند که گویی توانِ آن را دارند که زمین را زیر و رو کرده و به جای آسمان قرار دهند.

دنیا و آخرت تنها دو خانه هستند، اما عاشقانِ راستین، درِ دلبستگی به هر دو را با قفلِ بی‌میلی و بیزاری می‌بندند و هرگز به آن دو بازنمی‌گردند.

هر سخنی که از عطار می‌شنوی، بکر، نو و دست‌نخورده است؛ حقیقتی است که تنها کسانی آن را درک می‌کنند که خود در این مسیرِ پرماجرا قدم گذاشته باشند.